S P O N S S T E E N

Hubert Spons

 

Het is een vooroordeel vooroordelen vooroordelen te noemen

 

+

 

"Wir sind zwar manchmal grob, aber wir meinen es auch so."

(Beiers volksgezegde over de Beieren)

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

 

 

1. ARTIKELEN en BLOGS (van nieuw naar oud)

 

 

Nummer        Titel

 

(654) EINDE en HERBEGIN

 

     Sinds 22 oktober 2009 (nr. 653) was het mij om redenen buiten mijn wil, onmogelijk commentaren te plaatsen.

     Vanaf vandaag, zaterdag 5 december 2009, kan ik ze hervatten. Ik zal ze beperken tot korte kanttekeningen (zonder nummering, met enkel de datum van plaatsing).

 

               O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O = O

 

Zondag 7 februari 2010

 

De Belgische, Wallonië minnende Vlamingen hebben het op dit ogenblik druk met het oplappen van de barst in de verstandhouding tussen de Vlamingen en het Walendom c.s. (mijn terminologie), of Vlamingen en Franstaligen (hun terminologie). Die heeft altijd bestaan maar is nu meer dan ooit zichtbaar door de nonchalance waarmee de Franstalige media de recente uitbarsting van geweld in Brusselse immigrantenmilieus heeft beschreven.

     De VRT en de Belgisch gezinde Vlaamse pers hebben na een korte periode van verwarring hun koelbloedigheid herwonnen en zijn nu ijverig bezig de onverschilligheid van het Waalse publiek en zijn pers te nuanceren. Zo publiceerde De Standaard op 4 februari een artikel van ‘de Franstalige, progressieve journalist Claude Demelenne’. Een progressist: de lezers van DS worden dus meteen gerustgesteld wat de scherpzinnigheid, de verdraagzaamheid en de eerlijkheid van de auteur betreft.

Zijn argumentatie laat echter een dubbelzinnige indruk na. De titel is categoriek: Vlaamse vrienden, Franstaligen denken zoals jullie. Maar uit de rest van het stuk blijkt duidelijk dat met die zin alleen de gewone Franstalige burgers bedoeld worden, niet de politici en de journalisten:

De linkse Franstalige partijen  (…) weigeren de realiteit onder ogen te zien. Ze minimaliseren het stedelijke geweld, en dat doet een deel van de Franstalige pers ook.

Maar de auteur stelt de Vlaamse vrienden gerust:

Ook wij constateren de feiten: gewelddadige rellen in Molenbeek en Anderlecht, politiemensen verwond en aangevallen, de autoriteiten uitgedaagd, inwoners van bepaalde gebouwen belegerd. Enz.

Allemaal goed en wel, maar de Vlaamse lezer kan er niet omheen dat de Walen en verwaalsten voor hun verblinde politici blijven stemmen. Hij vraagt zich dus af of de gewone Walen wel zo erg van mening verschillen met hun leiders en hoofdarbeiders als deze commentator het doet voorkomen. Misschien wel op het nu acute probleem van de stadsguerrilla van de immigranten. Maar beschouwen ze dat niet als een tijdelijk verschijnsel, dat bovendien minder bedreigend is als de georganiseerde veroveringstocht van de Vlamingen? Zou de Waal en de verwaalste Vlaming niet liever zijn onenigheid met de Brusselse immigranten bijleggen en ze inzetten in de strijd tegen de Vlamingen? Per slot van rekening maken die al deel uit van de Francophonie Internationale of willen ze er zo vlug mogelijk in opgenomen worden. Ten andere, hebben Brussel en de Belgische francofonie niet allerlei exotische landverhuizers verwelkomd of zelfs aangetrokken om ze als hulptroepen tegen de Vlamingen te gebruiken?

     Tussen Walen en Vlamingen heerst er voortaan een koude oorlog. Sommige Walen proberen het terrein te ontmijnen met een bekentenis zoals ‘In Franstalig België bestaat er een soort engelachtig, moraliserend links dat een waar intellectueel schrikbewind voert’. De Vlamingen zullen ze verwerpen als de zoveelste veinzerij.

 

 

Donderdag 3 februari 2010

 

Al zappend heb ik gisteren in het EO-televisieprogramma De Moraalridders een gedeelte meegemaakt van een gesprek met Frits Bolkestein.

      Volgens hem lijdt het westen aan een gebrek aan zelfvertrouwen in de eigen cultuur, en is dat gedeeltelijk de schuld van het christendom dat de West-Europese cultuur nog steeds doordrenkt met wereldvreemde gedragsregels waaraan niemand kan voldoen: “keer elkaar de andere wang toe” en “heb uw naaste lief als uzelf”. Desondanks vindt hij het westen superieur aan de islam.

     Buiten deze stellingen zijn drie dingen mij tijdens deze uitzending opgevallen.

1. Knevel van de EO had opnieuw een das aan. De laatste tijd presenteerde hij met open hemd en was zijn houding tegenover de islam toegeeflijker geworden. Voorspelt de terugkeer van de das de terugkeer naar strengere principes?

2. Bolkestein ziet een grotere inzinking van het westers zelfvertrouwen in protestantse dan in katholieke middens. Is de benoeming van de conservatieve Belgische bisschop Léonard tot kardinaal een bewijs van het weerstandsvermogen van katholiek Europa? Zijn België en Wallonië minder verloederd dan wordt aangenomen?

3. Bolkestein: het christendom is een “slavengodsdienst” (naar Nietzsche). Door hem is “de hele erfenis van imperialisme en kolonialisme verloren gegaan”. Die twee doodzonden van de westerse cultuur waren dus eerder deugden? Strekt de vergevensgezindheid van Bolkestein zich uit tot nog andere facetten van de westerse beschaving die volgens de moderne Bijbel helse straffen verdienen?

 

 

Donderdag 21 januari 2010

 

Tijdens mijn recente wandelingen over het internet ben ik enkele keren de naam Benny Morris tegengekomen, die mij onbekend was of uit mijn geheugen was gewist.

     Hij is een Israëlisch historicus die begonnen is als linksbuiten en dus als sympathisant van de Palestijnen, die van de Israëli’s  verregaande toegevingen tegenover hun Arabische buren verwachtte, omdat alleen op die manier de vrede in het Midden-Oosten en de rechten van de  Palestijnen konden hersteld worden. Ondertussen is zijn zicht op dat deel van de wereld verhelderd. Hij huldigt nu minder salonfähige opvattingen. Hij is nu voorstander van een oplossing met twee staten. Niet op de bekende manier (Israël + een Palestijnse staat bestaande uit de West-Bank en Gaza), maar met Israël en een confederatie tussen de Palestijnen en Jordanië). Hij is immers tot de vaststelling gekomen dat er een onoverbrugbare kloof gaapt tussen de doelstellingen van de Palestijnen en die van Israël. Natuurlijk door de schuld van de Palestijnen (en de moslims  in het algemeen). Die kunnen geen begrip opbrengen voor de verlangens van het Joodse volk. Ze hebben niet het minste respect voor het menselijk leven. Enz.

     B. Morris is links gebleven en wordt nog als dusdanig erkend. Hij schrijft nog in en wordt nog geïnterviewd door The Guardian. Hij is door zijn bekering geen verstoteling geworden. De reputatie van de Vlaming die enkele van zijn opvattingen overneemt en toepast op de Belgische toestanden, zou dus geen enkel gevaar moeten lopen. Er gaapt een kloof tussen de Vlaamse Vlamingen en de Walen en verwaalste Vlamingen. Het Walendom c.s. zal nooit zonder bijbedoelingen de rechten van de Vlamingen erkennen. De Vlamingen zijn dus evenzeer als de Israëli’s gemachtigd op een veilige manier van hun vijanden te scheiden.

     Waarom zoeken de Vlaamse nationalisten geen inspiratie bij realisten als Morris en zijn geestesgenoten? Worden zij niet voortdurend aangespoord over de grenzen te kijken in plaats van zich op te sluiten in hun provincialisme? Welaan dan!

 

Zaterdag 16 januari 2010

 

Het herstel van de VS als meest invloedrijk westers land zal niet van Barack Obama komen. Eén blik op de collectie naïevelingen en antiblanke racisten die zijn Amerikaanse en Europese claque vormen, maakt dat al duidelijk. Maar ook het gros van de Amerikaanse kiezers hebben het opgegeven. De laatste presidentskandidaat die de aftakelende reus had kunnen redden, Patrick Buchanan, werd weggevaagd.

     Diezelfde Buchanan heeft op 7 januari een column gepubliceerd waarin hij de mislukking van de VS om wereldwijd de democratie te installeren vaststelt:  Democratization – Another God That Failed (te vinden op het internet, o.a. op de website VDARE).

     Hij vertrekt van de stelling van Gideon Rachman, de redacteur buitenland van de FinanciaL Times: 

”America is Loosing the Free World. The largest democracies of South America, Africa, the Middle East and Asia—Brazil, South Africa, Turkey, India—are all moving out of America's orbit. (T)he assumption that the democracies would stick together is proving unfounded."

Buchanan citeert nog een paar andere gezaghebbende commentatoren:

° “Democratic solidarity is being trumped by an older solidarity - of Third World people of color against a ‘white, rich Western world’.”

°  “Across the Middle East America is "not liked, not respected and not feared."  

     De auteur van de  laatste  zin vraagt zich af: "If the United States is not liked or respected throughout the Arab countries, why on earth would Americans want to democratize them?"

Buchanan laat enkele vroege Amerikanen antwoorden.

John Winthrop: “Among civil nations, a democracy is ... accounted the meanest and worst of all forms of government."

Adams: “Remember, democracy never lasts long. It soon wastes, exhausts and murders itself. There never was a democracy yet that did not commit suicide."

Jefferson: “A democracy is nothing more than mob rule, where 51 percent of the people may take away the rights of the other 49.”

Buchanan besluit zijn artikel met een vraag (die hij impliciet al heeft beantwoord), met een afwijzing van de democratie: “Is democratism our salvation—or an ideology of Western suicide?” Hij spoort de Amerikanen in feite aan volwassen te worden en hun democratische hersenspinsels op te geven.

     De vermanningskuur die Buchanan voorstelt kan een remedie zijn voor het hele westen. Ook voor de Vlamingen. Zelfs de radicalen onder hen, zij die naar een onafhankelijk Vlaanderen streven, lijden chronisch aan de Belgische vorm van de democratie. Die kan voor Vlaanderen even noodlottige gevolgen hebben als de Amerikaanse versie voor de Amerikanen, want hij houdt in dat België de kaarten mag blijven schudden. Laat de Vlaamse Vlamingen het eens proberen met een onverbloemde machtspolitiek.

 

 

Vrijdag 1 januari 2010

 

Omdat de Amerikanen eindelijk de wens van de progressieve Europeanen hebben vervuld door een racistische zwarte tot president te verkiezen, beelden laatstgenoemden zich in dat het Amerikaanse volk hen in conformisme, collectivisme, en antiblank racisme aan het inhalen is.

De Europese kenners van Amerika hebben die evolutie altijd al onvermijdelijk gevonden. De volmaakte mens is per definitie een progressist. Waarom zou een zo ‘modern’ volk als de Noord-Amerikanen daar een uitzondering op maken? Daarom hebben de Europese intellectuelen de Amerikaanse linksen altijd als de enige vertegenwoordigers van het echte Amerika beschouwd.

Daarin vergisten ze zich, want de achtereenvolgende generaties immigranten in de VS hebben het individualisme en de ondernemingsgeest van de eerste kolonisten overgenomen en voortgezet. Met andere woorden: de kiezers van Obama, de steuntrekkers dus  en zij die het willen worden, vertegenwoordigen niet de oorspronkelijke Amerikanen.

De echte Amerikaanse geest leeft ook niet bij de modieuze commentatoren van de grote Amerikaanse zenders die door onze inlandse imitatoren worden nageaapt, maar bij de minder bekende onafhankelijke geesten  die de kritiek op hun land niet sparen zonder zijn verdiensten te ontkennen.

Een van hen is de columnist Paul Craig Roberts. Hij laat geen gelegenheid voorbijgaan om het militarisme, het imperialisme en de slaafse houding van de VS tegenover Israël te hekelen, maar tegelijkertijd prijst hij de kwaliteiten van de Westerse en dus ook van de Amerikaanse cultuur.

Een van zijn recentste commentaren (op de website http://vdare.com - The Greatest Gift For All), geeft een volledige en klare samenvatting van wat hij in het westen waardeert. Ik haal er de meest scherpzinnige opmerkingen uit.

In our culture the individual counts. This permits an individual person to take a stand on principle, to become a reformer and to take on injustice.

This empowerment of the individual is unique to Western civilization. (…).  It has made him a citizen equal in rights to all other citizens, protected from tyrannical government by the rule of law and free speech. (...). In Western civilization reformers can reform, investors can invest, and entrepreneurs can create new products and new occupations.

The result was a land of opportunity. The United States attracted immigrants who shared our values and reflected them in their own lives.  Our culture was absorbed by a diverse people who became one.   

Maar volgens Roberts wordt de essentie van de westerse cultuur  bedreigd door de zucht naar verscheidenheid: Diversity is becoming the consuming value and is dismantling the culture. Daar moeten we niet aan toegeven, want: There is plenty of room for cultural diversity in the world, but not within a single country. A Tower of Babel has no culture.

Deze goede raad zouden alle westerlingen moeten opvolgen. Vooral de Vlamingen, die zich gemakkelijk laten wijsmaken dat ze open moeten staan voor de verlangens van de Walen en de verwaalsten in plaats van zich door nationalisme en racisme te laten meeslepen.

Uit heel de column weerklinkt hetzelfde frisse geluid.

 

 

Vrijdag 25 december 2009

 

Op zaterdag 5 december heb ik enkele overwegingen gewijd aan de eindconclusie van een artikel in het Engelse weekblad The Economist: “We (de auteur heeft het over de staten van de Europese Unie) are all Belgians now”. Die stelling is geen eerbetoon aan België, want ze is gebaseerd op een bewijsvoering die aantoont dat de Europese Unie het verloederde Belgische staatsbestel aan het overnemen is.

De argumentering vertoont een zwakheid die nooit ontbreekt wanneer buitenlandse journalisten over België schrijven. Zelfs als ze inzien dat België geen echte eenheidsstaat meer is, maar meer en meer evolueert naar twee verschillende, zelfs vijandige etnische deelstaten, blijven ze spreken over België, en over “Belgische” kwaliteiten en gebreken. Zo ook in dit geval: de Europeanen verworden allemaal tot Belgen, maar er wordt niet bij gezegd dat de ontaarding van de Belgische democratie het gevolg is van de overmacht van de Walen en de verwaalste Vlamingen. Iemand die de Belgische politiek zelfs maar oppervlakkig volgt en de Belgische geschiedenis niet uitsluitend in zijn officiële versie kent, moet nochtans tot die conclusie komen. De hoofdstad is er de meest frappante illustratie van. Ze wordt bestuurd door een coalitie van die twee groepen. De Vlaamse Vlamingen hebben er geen invloed.

Brussel heeft onlangs Vlaams-Brabant dagenlang overspoeld met smerig afvalwater, omdat het moderne zuiveringsstation waarover het beschikt, was stilgelegd. Het incident werd door de hoofdstedelijke politici voorgesteld als het gevolg van een conflict tussen de uitbaters van het station en het Brusselse bestuur. Aannemelijker als verklaring lijkt opzet of geveinsde onachtzaamheid. De vijandigheid van de Brusselse en Waalse kringen tegenover Vlaanderen is een vorm van racisme, met inbegrip van zijn biologische aspecten. We moeten daar geen nobele beweegredenen achter zoeken. Het argument waarmee ze in België de voorrang opeisen, wij behoren tot de Francophonie internationale, staat gelijk met culturele diefstal. Zijzelf hebben maar een povere bijdrage geleverd aan de glans van de Franse taal en literatuur (zeker als men de inbreng van de Vlamingen aftrekt). Hun pogingen nieuw territorium te veroveren op Vlaanderen staan al dichter bij de barre werkelijkheid. Vlaamse grond inpalmen, en Vlaamse werklust uitbuiten, dat is waar de Walen en verwaalste Vlamingen werkelijk in uitblinken. De afkeer van Vlaanderen en zijn bewoners heeft geen beredeneerde verklaringen nodig, ze is aangeboren. De Vlaamse politici die daar niet de gepaste conclusie uit trekken (“op racisme moet met racisme geantwoord worden)”, zijn lafaards of volksverraders.

 

 

Maandag 14 december 2009

 

In China is een vrouw geëxecuteerd, omdat ze 22 schoolkinderen tot prostitutie had gedwongen.

Dit is goed nieuws voor de mensen die het bestaan van menselijk afval niet ontkennen, bijgevolg voorstander zijn van het behoud van de doodstraf, maar moeten vaststellen dat ze in onze verloederde tijd nog maar zelden wordt toegepast, en dan nog vooral op ideologische tegenstanders in plaats van misdadigers.  

Het bericht dat ik hierover heb gelezen is afkomstig van het anp, het algemeen nederlands persbureau, de officiële nieuwsleverancier van de Nederlandse media (bladen, radio, televisie). Nederland telt een aantal militante en schaamteloze verdedigers van seksueel verkeer met jonge kinderen (gekend onder de min of meer verhullende benamingen knapenliefde, pedoseksualiteit, pedofilie), vooral in de media en de intellectuele kringen. Mag ik uit de terughoudendheid van het anp concluderen dat Sommige Nederlandse instituten nog niet zijn aangetast door de meest extreme vormen van het progressisme? In ieder geval verpakt  het anp zijn verslag niet in romantische en humanistische beschouwingen over de verdraagzaamheid die we ook  tegenover déze uitingen van de emancipatiedrang moeten tonen.

 

 

Zaterdag 5 december 2009

 

Volgens het Engelse weekblad The Economist is de recente benoeming van een aantal topfunctionarissen van de EU het resultaat van horse-trading (in het Nederlands koehandel, wat heel wat minder nobel klinkt) (22 november 2009, artikel van Charlemagne, de correspondent van het blad bij de Europese Unie). De EU loopt daardoor het gevaar a giant Belgium te worden.

België steekt in zijn ogen alle Europese landen de loef af in het vormen van schimmige regeringscoalities: een samenraapsel van partijen die elkaar verafschuwen, met quota voor het aantal Vlaamse en Franstalige ministers, die gemeenschapen vertegenwoordigen die elkaar evenmin kunnen ruiken. Democratische beginselen spelen geen rol, aangezien partijen die bij de verkiezingen een opdonder kregen rustig verder kunnen regeren. De benoeming van Herman Van Rompuy (president van de Raad) en van mevrouw Ashton (buitenlandse zaken) is een symptoom van die Belgische ziekte, de coalitiezucht, die talent en verdienste dikwijls minder belangrijk vindt dan evenwicht.

The Economist ziet de toekomst van Europa niet rooskleurig in: We are all Belgians now. De goede Belgen kunnen echter troost zoeken bij de hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws. Die heeft onlangs in een debat verklaard dat België geen mislukte staat is zoals de Vlaamse nationalisten blijven beweren, maar een kunstwerk. Om even op de uitdrukking horse-trading terug te komen: sommige mensen zien geen verschil tussen een raspaard en een knol.

 

 

                                                       (653) BRUSSEL ONDER EUROPEES BESTUUR?

Donderdag 22 oktober 2009

 

     Niet iedereen prijst zich gelukkig in Brussel te wonen, la deuxième ville francophone du monde, zoals ze door de Waalse en de verwaalste Belgen in hun pompeuze stijl genoemd wordt.

     Zeker niet de meerderheid van de beschaafde buitenlanders waarover de Duitse krant Die Welt op 19 oktober heeft geschreven onder de titel Brüssel ist Europas Hauptstadt des Verbrechens: 35.000 EU-Beamte leben hier, 2500 Diplomaten, Zehntausende Abgesandte von Verbänden, Instituten und Unternehmen, Journalisten, Militärs. De aanleiding voor het artikel dat Brussel ook beschrijft als ‘ein Dorado für Kriminelle’, was de overval op het Duitse Europarlementslid Angelika Niebler die in het hart van de Europese wijk bestolen en afgeranseld werd door twee ‘twee jongeren’ (dat zijn de termen die het blad gebruikt, in overeenstemming met de stijlvoorschriften die de ontaarde humanisten de pers oplegt wanneer ze schrijft over misdadigers die behoren tot een beschermd ras of volk).

     In de rest van het verhaal wordt geen enkel stinkend Brussel putje afgedekt. De ereplaatsen die de Belgische hoofdstad bekleedt op de recordlijsten betreffende moorden en gewelddelicten; de gebrekkige uitrusting, de onverschilligheid en de onbeschoftheid van de politie; de verdraagzaamheid tegenover de misdaad, die niet bestreden maar geduld wordt.

     Maar de journalisten van Die Welt, alsook de medewerkers van het Europese Parlement en van de internationale ondernemingen die ze hebben ondervraagd over Brussel, gebruiken misschien krasse taal, maar ze durven toch niet de diepe oorzaken van de wantoestanden aanraken en evenmin de harde maatregelen die eraan zouden kunnen verhelpen.

     De correspondenten van Die Welt over de overval die zijzelf hebben opgetekend: ‘Eine Szene aus einer afrikanischen Millionenmetropole? Aus einem Slum in Rio de Janeiro oder Kalkutta? Nein, der Vorfall passierte im Herzen von Brüssel, der Hauptstadt Belgiens und der Europäischen Union (…)‘. 

Ze hadden moeten antwoorden: Inderdaad, dat is uit Brussel geworden sinds het bijna helemaal is verfranst en bovendien door exotische landverhuizers werd overstroomd. Ze hadden dan kunnen uiteenzetten hoe de Waalse partijen dat soort ‘immigranten’ kwistig naturaliseren om in België als tegenwicht te dienen tegen de gehate Vlamingen, en die in Brussel helemaal te verdringen.  

     Mevr. D. R-B, vice-voorzitter van het Europese parlement, over de middelen waarover de Europese Unie beschikt om de Brusselse burgervaderen tot de orde te roepen: ‘Wir haben doch kein echtes Druckmittel. Die Stadt Brüssel weiß doch ganz genau, dass wir hier nicht weggehen können.‘

De dame die door de auteurs als een zeer krachtdadig personage wordt omschreven, heeft ongelijk. Europa hoeft niet uit Brussel weg te gaan. Men zou de Belgische instanties het bestuur van Brussel kunnen ontnemen. Met andere woorden: waarom Europa het gezag over zijn hoofdstad niet gewoon laten overnemen? Met minder of helemaal geen Waalse en verwaalste Belgen in het bestuur van Brussel zou het ook gemakkelijker worden de Afrikanisering en islamisering van Brussel (en van België) terug te dringen.

 

(652) KORTWEG vrijdag 16 oktober 2009.

 

     De Duitstalige gemeenschap zal in verband met de splitsing van BHV een belangenconflict inroepen, zoals Wallonië en België dat wensen. Haar minister-president heeft verklaard voorstander te zijn van een oplossing voor BHV die het voortleven van het land verzekert, met andere woorden: van een niet-oplossing. Dat verbaast niet van de kant van de meest belgicistische etnische groep van België, die zich zelfs niet Duits durft noemen. Zij is waarschijnlijk  zelfs nog grondiger verwaalst dan de gematigde Vlaamse partijen.

     De Vlaamse Vlamingen hoeven niet rood aan te lopen van verontwaardiging. De Duitstalige Belgen zijn nu eenmaal wat ze zijn: de zwakste schakel in het geheel van Duitse of Duitstalige volken en etnische minderheden, dat zelf al niet uitblinkt door zijn zelfbewustzijn. De Vlamingen moeten koudweg notitie nemen van hun weigering de Waalse overheersing te doorbreken, en nu al de afrekening voorbereiden. Op een ogenblik dat een van de hoofddoelen van de Vlaamse gemeenschap erin bestaat haar eigen bevoegdheden te verstevigen en uit te breiden, en dat de economische en financiële crisis het etnische egoïsme tot een morele verplichting heeft verheven, zijn represailles op dit gebied een uiting van goed bestuur.

 

 

(651) WIJSHEID UIT DUITSLAND

Woensdag 14 september 2009

 

     Zoals elke Vlaming die enkel Vlaamse en Belgische kranten leest, niet weet, heeft een belangrijk personage uit het Duitse publieke leven onlangs met enkele viriele uitspraken over Berlijn en zijn autochtone en geïmmigreerde bevolking, het kwezeldom in de Bondsrepubliek dooreen geschud.

     Thilo Sarrazin is lid van de SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands). Hij heeft zich eerst verdienstelijk gemaakt in de politiek, als senator (schepen) van financiën in Berlijn. Volgens de Duitse pers is die stad zich door zijn toedoen langzamerhand aan het losmaken van de schuldenlast die ze sinds de val van de Berlijnse muur meesleepte. Zijn kwaliteiten raakten bekend in de bankwereld. Enkele maanden geleden werd hij directielid van de Bundesbank, met drie volgens kenners zware taken in zijn opdracht. Wegens een aantal zondige gedachten die hij recentelijk in een interview heeft publiek gemaakt, zijn twee van die opdrachten hem ondertussen al ontnomen. Nadat de media hem er enkele dagen lang van langs hadden gegeven.

     Gezien de ernst van die sanctie, moet hij wel een grove overtreding hebben begaan. Gezien de verontwaardiging van de media, moet hij zich wel hebben misdragen op een domein dat de humanisten als onschendbaar beschouwen. Zelfs zonder iets van het verhaal af te weten, kan men concluderen dat het een misdrijf betreft tegen het laatste taboe dat nog overeind is gebleven: de eerbied voor de immigrant, vooral in zijn meest nobele incarnatie, de moslim.

     In het betreffende interview heeft T. Sarrazin uitgebreid zijn visie gegeven over de ontwikkeling van Berlijn na de val van de muur. Hij legt de schuld voor de stagnatie van de Duitse hoofdstad gedeeltelijk bij historische omstandigheden (het uitmoorden en het verdrijven van de Joodse bevolking in de nazitijd). Gedeeltelijk bij de mentaliteit van de Berlijnse bevolking zelf (verslingerd aan de subsidiecultuur; de omwenteling van ’68, toen ‘Menschen die gerne beruflich aktiv waren, ersetz wurden durch solche die gerne lebten’). Voor een groot gedeelte aan de plaag van de Turkse en Arabische immigranten:

‚Eine große Zahl an Arabern und Türken in dieser Stadt, deren Anzahl durch falsche Politik zugenommen hat, hat keine produktive Funktion, außer für den Obst- und Gemüsehandel, und es wird sich vermutlich auch keine Perspektive entwickeln.‘

‚Die Araber und Türken haben einen zwei- bis dreimal höheren Anteil an Geburten, als es ihrem Bevölkerungsanteil entspricht. Große Teile sind weder integrationswillig noch integrationsfähig.‘

Enz.

     Het hoeft dus niet te verwonderen dat hij in de Duitse media wordt bekritiseerd. Ik moet toegeven, minder dan men zou mogen verwachten bij een overtreding van het heiligste van de heilige geboden. Maar dat maakt deel uit van de tactiek van de Duitse (en de Europese) pers. Vele Duitsers zitten zich te verkneukelen bij het lezen van de brutaliteiten van Sarrazin. Als de pers met de gebruikelijke hatelijkheden antwoordt, zou die groep nog talrijker worden. Op die manier is het ook gedeeltelijk te verklaren waarom de Vlaamse kranten het incident uitgebreid verzwijgen. Ook vele Vlaamse lezers zouden de opvattingen van Sarazzin niet zo radicaal vinden, en zich niet de les laten lezen door de gedegenereerde humanisten van de pers.

     De interessantste zin van het interview staat aan het einde. Het is een wijsheid waar westerse landen, ook Vlaanderen, hun voordeel kunnen mee doen: Wir brauchen Klasse statt Masse.

 

 

(650) KORTWEG donderdag 8 oktober 2009

 

     De pers meldt: “De hoofdverdachte van de moord op juwelier Eddy Sabbe in Lede drie jaar geleden, leeft volgens Belgische speurders in luxe in de Marokkaanse stad Tanger. Ze vermoeden dat hij met de opbrengst van de roof de Marokkaanse gerechtelijke autoriteiten heeft omgekocht. Hij heeft de dubbele nationaliteit en Marokko weigert hem uit te leveren of te arresteren. “

1. Waarom stopt België niet met het toekennen van de Belgische nationaliteit aan personen uit landen die hun burgers hun oorspronkelijke nationaliteit laten behouden wanneer ze er een andere verwerven? Op die manier wordt het gemakkelijker ze buiten te houden of buiten te zetten.

2. Waarom handelt België hier en in gelijkaardige gevallen niet in de geest van Guantanamo? In de geest van, maar op een kleinere schaal, wat niet betekent met een kleinere efficiëntie. Een landje als België kan natuurlijk niet zoals de VS ergens een speciale gevangenis inplanten voor terroristen en ander internationaal gespuis dat op zijn grondgebied of tegen zijn burgers een misdaad heeft begaan of plant. Maar er zijn andere, nog radicalere procedures denkbaar die een land met beperkte middelen wel aankan. België kan een contract aangaan met gespecialiseerde huurlingen, of desnoods zelf een soort ‘bestraffings-‘ of ‘moordbrigade’ oprichten, om ontvoeringen of doodstraffen uit te voeren in landen die hun misdadigers en moordenaars in bescherming nemen, bijvoorbeeld uit racistische motieven zoals in dit geval.

     Zoals het cliché zegt: kleine landjes kunnen op sommige gebieden groot zijn, zelfs het voorbeeld geven.

 

 

(649) KORTWEG woensdag 7 oktober 2009

 

     Liefde maakt blind. Haat scherpt de blik. Dave Sinardet is een politicoloog die doceert aan verschillende Vlaamse universitaire instellingen maar in zijn columns en publieke uitspraken zijn afkeer voor de Vlaamse Vlamingen zonder enige terughoudendheid uitstalt.

    Zo iemand ziet de fouten van de ‘Vlaamsgezinde’ partijen duidelijker dan hun aanhangers, omdat die geneigd zijn hun geestesgenoten een zwakke houding te vergeven. Wie geeft graag toe te sympathiseren met een partij zonder ruggengraat?

     In een recent artikel over het nationalisme in Quebec schreef hij: In Quebec blijft de onafhankelijkheidsgedachte gestoeld op een expliciet nationalistisch discours: De ‘Québécois’ zijn een volk, een land, een natie, met een eigen taal, cultuur, geschiedenis en territorium. Ze kan zich pas volledig ontplooien als ze zichzelf volledig kan besturen. In Vlaanderen verdween dat verhaal op de achtergrond. Het N-VA-discours bijvoorbeeld werd gedenationaliseerd en berust nu op rationaliteit, goed bestuur en cijfers. Nationalisten zonder natie. Maar met een rekenmachine.

     Het is een weg die de Volksunie vroeger al heeft bewandeld en die haar op een dwaalspoor heeft gebracht: wij zijn geen romantici, maar berekenende Realpolitiker. Zoals haar voorgangster maakt de N-VA zichzelf en haar aanhangers iets wijs. Om naam te maken als fijne politieke strategen moet men voordurend kunnen scoren. Anders moet men zich tevreden stellen met nu en dan een toevalstreffer.

 

 

(648) HET INTERNET ALS LEUGENDETECTOR

Zaterdag 3 oktober 2009

 

     Steeds meer Vlamingen volgen de politieke actualiteit via het internet. Tot die conclusie komen in elk geval twee onderzoekers van de K. U. Leuven die het gebruik van de belangrijkste nieuwsbronnen door de Vlaamse bevolking in de periode 2001-2008, gemeten hebben.

     De resultaten zijn samengebracht in twee bevolkingsgroepen: hoog- en lager opgeleiden (H en L). De grootste verliezer is het televisienieuws: 10 percent minder bij H, tamelijk stabiel bij L. Het radionieuws houdt stand bij H, maar verliest klanten bij L. De kranten delen in het verlies. In 2001 beweerde nog 44 percent van de Vlamingen dagelijks een krant te lezen (te LEZEN, niet te KOPEN), in 2008 is het aantal gedaald tot 40 percent. Die daling is nog altijd minder dan bij de televisie en de radio.

     Deze statistiek zou veel nuttiger zijn als ze ook vermeldde waarom de afvalligen en de bekeerlingen hun houding tegenover de nieuwsmedia hebben veranderd. Her persagentschap BELGA spreekt daar niet over. Heeft het die details weggelaten, of staan die ook niet in de overzichten van de Studiedienst van de Vlaamse Regering waarop de vorsers van de KUL hun conclusie hebben gebaseerd? In dat geval mag de burger vragen waarom de Studiedienst daar geen onderzoek heeft naar gedaan. Om de neutraliteit van de uitkomst te waarborgen? Om de radiozenders, de televisieomroepen en de pers te sparen, die alle drie iets te verbergen hebben? Of gewoon omdat dergelijke gedetailleerde vraagstelling zo ingewikkeld is dat ze gemakkelijk kan gemanipuleerd worden, door de ondervragers zelf tijdens de enquête of door partijdige commentatoren nadien?

     Bij gebrek aan gegevens over de redenen van het ‘kiesgedrag’ van de Vlamingen tegenover hun nieuwsmedia, blijft de individuele Vlaming alleen de mogelijkheid zijn eigen houding en de motieven die erachter schuilen, te omschrijven, in de veronderstelling dat ze enige gelijkenis vertonen met die van sommige van zijn ‘landgenoten’.

     Ik koop en lees al vele jaren geen enkele Vlaamse krant of nieuwsmagazine meer, al voordat het internet algemeen verspreid was.

Voor het binnenlandse nieuws hadden en hebben ze geen enkel nut. Ze zijn allemaal min of meer links en progressief, en Belgisch-nationalistisch. Met andere woorden: dodelijk conformistisch. Om te weten of er regen te verwachten is, om te horen uitleggen waarom de Belgische Vlaamse partijen in het federale parlement weer in het voordeel van de Walen en verwaalsten hebben gestemd, volstaat het dagelijks enkele minuten naar het radiojournaal te luisteren. De duiding die erop volgt, is op een beledigende manier voorspelbaar en wordt door mij dus als straf genegeerd of omgezet in het tegenovergestelde. Hetzelfde geldt voor het televisienieuws.

Eigenlijk was het voor de opkomst van het internet niet onoverkomelijk moeilijk op de hoogte te blijven van wat er in het buitenland precies omging. Het volstond wekelijks enkele ‘stoute’, dus vooral rechtse magazines te lezen om de werkelijkheid te scheiden van de ‘progressieve’ en ‘democratische’ propaganda. Wie bijvoorbeeld niet wist wat de echte bedoelingen van de antiracistische campagnes waren, had dat aan zichzelf te wijten.

     Door de uitbreiding van het internet, de tegenstanders spreken van ‘wildgroei’, kan de ongelovige Thomas natuurlijk veel gemakkelijker de leugens van de oude media ontmaskeren. Het is eenvoudig een lijst aan non-conformistische websites en van weerspannige columnisten aan te leggen. Met een paar sprongetjes op het net kan men de waarheid ontdekken of gecamoufleerde details te voorschijn halen. Een typisch en niet gefingeerd voorbeeld. De VRT en DE MORGEN melden dat het aantal moorden in de VS gestegen is. Even op het net de Amerikaanse pers raadplegen, en men ontdekt dat een essentiële bijzonderheid verzwegen werd: de stijging is hoofdzakelijk te wijten aan de vermeerdering van het aantal moorden door immigranten of door Amerikaanse zwarten.

     Ik ben ervan overtuigd dat meer en meer Vlamingen de versie van het nieuws die door de Vlaamse zenders en de Vlaamse kranten wordt geleverd, zo grondig zijn gaan wantrouwen dat ze die berichtgeving eerst systematisch gaan controleren, en ze na een tijd zelfs helemaal links laten liggen voor de vele en gevarieerde nieuwsbronnen op het internet.

     Men hoeft dus geen vernuftige redeneringen op te bouwen om te verklaren waarom de traditionele nieuwsmedia delen van hun publiek moeten afstaan aan het internet. Niemand wordt graag dag in dag uit in de luren gelegd door waanwijze leeghoofden.

 

 

(647) DE ONTAARDE HUMANISTEN

Zaterdag 26, zondag 27 september 2009

 

     Heeft het humanisme afgedaan? Ik bedoel het humanisme in de levensbeschouwelijke betekenis van het woord: Levensbeschouwing die de menselijke waardigheid als levensdoel stelt zonder uit te gaan van enige godsdienstige overtuiging (Verschuren).

     De humanisten zelf zullen zich verbijsterd afvragen hoe reactionair en wereldvreemd iemand wel moet zijn om in 2009 dergelijke onzin zelfs maar te suggereren. Is niet precies dit jaar in de VS een nieuwe president aangetreden die zich sterk maakt de Amerikaanse droom, de moderne vorm van het humanisme, te verwezenlijken?

     Nooit in het verleden heeft men de menselijke waardigheid beschermd en bevorderd zoals nu het geval is. In de Nederlandse taal heeft men zelfs een term uit de zuigelingenverzorging overgenomen om de grenzeloze aandacht aan te duiden waarmee het individu wordt omgegeven. Hij wordt gepamperd.

     Tot zover lijkt er niets dramatisch aan de hand te zijn. Hoogstens zou de toestand kunnen dienen als onderwerp van een politieke klucht. Ware er niet het feit dat de progressist in het geheel een overheersende rol speelt, de fanaat die gelooft dat de menselijke geschiedenis één onstuitbare vooruitgang is. Elke rechtgeaarde burger heeft volgens hem de morele plicht daaraan zonder voorbehoud mee te werken, zelfs als hij op die manier het nagestreefde ideaal zelf soms in gevaar brengt. Dat is meestal immers slechts een tijdelijke toestand. Alleen het einddoel telt, en dat zal, volgens de historische wetmatigheid van het progressisme, in elk geval bereikt worden. Een voorbeeld om deze houding te illustreren. De pacifist zal in bepaalde omstandigheden aanvaarden dat van twee strijdende volkeren er één volledig wordt uitgeroeid omdat het daarna geen gevaar meer kan en zal vormen voor zijn buren.

     In grote delen van het Westen zijn we in onze houding tegenover de islam op dat punt aangeland. De islam belijdt, ook volgens de progressisten, een reeks morele, religieuze en politieke opvattingen die westerse gelovigen en vrijzinnigen alleen maar achterlijk en mensvijandig kunnen noemen. Maar onze eigen democratische en tolerante instelling verbiedt ons zijn aanhangers te verplichten zich in onze landen bij onze wetten en regels neer te leggen. Aanvankelijk wordt er wat gediscussieerd, van de kant van de Europeanen zelfs met een zekere heftigheid om het volk te bewijzen dat men pal staat. Maar uiteindelijk geeft men de radicale moslims toch hun zin, want we zijn geen barbaren nietwaar, en de goede vrede is een kleine toegeving waard. Op die manier zijn de Ontaarde Humanisten ontstaan en is hun greep onontkoombaar geworden. Haat en onverdraagzaamheid zijn niet uitgeroeid. Alleen worden ze voortaan systematisch in omgekeerde richting toegepast, op basis van nieuwe classificatieregels. Zwarten waren ooit slachtoffers; in naam behouden ze dat statuut, maar de voor hen discriminerende aspecten ervan werden vervangen door een systeem van voorrechten. Blanken waren ooit onderdrukkers; zij behouden hun administratieve rangschikking, echter aangevuld met een strafregime.

     Dit nieuwe systeem wordt in Europa vooral toegepast op de manier waarop de staten en hun burgers omgaan met hun islamitische medeburgers. In België draait de discussie vooral rond de vraag of de hoofddoek mag toegelaten worden in de scholen. Vlaanderen heeft een algemeen verbod uitgevaardigd voor alle scholen van het gemeenschapsonderwijs. Onmiddellijk daarna werd de algemene mobilisatie van de stoottroepen van de Ontaarde Humanisten van kracht (in de pers, de radio, de universiteiten, de hogescholen enz.) Men ziet zelfs linkse hoge heren hun revolutionaire jeugd herbeleven en tegen het algemene verbod protesteren. Maar die nephumanisten zijn namaakopstandelingen. In werkelijkheid slenteren ze braafjes mee in de richting die het modieuze progressisme aangeeft.

 

+ De hoofdprijs voor Bewezen Lafheid Tegenover De Vijand komt natuurlijk uit het academisch milieu.

Professor Walter Nonneman, voorzitter van de Associatie Universiteit en Hogescholen Antwerpen (AUHA), bij de opening van het academiejaar:
'We moeten de moslima's steunen in hun strijd voor vrouwenrechten.' (Voor hem zijn de meisjes die een doek dragen de strijdsters voor vrouwenrechten!)

‘Wat vandaag in Rotterdam al een feit is - een burgervader met Mohammedaanse roots - is ook morgen in Antwerpen best mogelijk.'
Enz.

+ Een aantal bekende Vlamingen die bij gebrek aan persoonlijkheid zich hebben moeten tevredenstellen met een plaats bij de prominenten, hebben zich al in dezelfde zin geuit in een opiniestuk dat in De Standaard is verschenen. Bij de ondertekenaars zijn ook Jean-Luc Dehaene en Mark Eyskens. Die hebben lang geleden alle Belgische dressuurproeven met succes volbracht. Tegenover de moslims zal hen dat blijkbaar even gemakkelijk afgaan.

+ Moedige reacties op de opruiende taal van Nonneman kwamen vanuit het middelbaar onderwijs. Karin Heremans, directeur van het Antwerps atheneum waar sinds dit jaar een hoofddoekenverbod geldt: "Waar we nood aan hebben is een positieve dialoog om tot een praktisch kader te komen voor universele waarden zoals godsdienstvrijheid.”

Chris Weyers, directeur van een atheneum in Hoboken: "Bij ons is de bedreigende sfeer weg. Vandaag kreeg ik telefoon: of drie meisjes die vertrokken waren, mochten terugkeren? Aan de universiteit of in de politiek stellen de problemen zich niet zoals ze zich in het onderwijs stellen."

     De echte Humanisten zijn weg. De Ontaarde Humanisten zijn zelfs niet weg te dénken. Zoals werd voorspeld :

La société moderne écrase les libertés comme un régiment de chars une procession de nonnes. *

 

 

*(Uit de Franse vertaling van de aforismen van Nicolás Gómez Dávila, nr 1624).

 

 

 

(646) VAN FRANSKILJONISME NAAR EXOTISME 

Maandag 21 september 2009

 

     Caroline Gennez, voorzitter van de SP.a, is zonder twijfel een Belgische patriot. Ze zegt het, zelfs vaker dan nodig is, en ze handelt ernaar. Aangezien ze een Waalse moeder en een Vlaamse vader heeft, zou men zelfs kunnen veronderstellen dat er sprake is van biologisch determinisme. Zo ver zal ik het niet drijven, want ik wil haar niet de daver op het lijf jagen door haar te vereenzelvigen met het soort ‘socialisten’ dat verbod gekregen heeft zich zo te noemen.

      ‘Belgische Patriot’ is al erg genoeg. Om als Vlaming die naam te verdienen, moet men een volksverrader zijn. Ook op dat gebied is zij een prototype. Ze heeft zich volledig afgekeerd van het Vlaamse deel van haar afstamming. Ze behoort tot een in naam Vlaamse partij die op cruciale momenten in het etnische conflict dat België verdeelt, de zijde van de Walen/verwaalsten kiest. Haar verkiezing tot voorzitter van de SP.a interpreteert ze als een opdracht om haar partij te zuiveren van de laatste restantjes Vlaamsgezindheid. Haar grootste slachtoffer was de Vlaamse minister van onderwijs, Frank Vandenbroucke, die op die post vervangen werd door Pascal Smet die zelfs niet op de kandidatenlijst voor het Vlaams parlement stond. Maar VdB was een gematigde Vlaming; gematigd of niet, voor haar was het teveel. Smet was om in de Brusselse regering te geraken, overgelopen naar de Walen en verwaalsten, de meest Vlamingenvijandige afdeling van de Belgische francofonie. Die ene adelbrief zou voor Gennez volstaan hebben. Maar in de discussie over de hoofddoek heeft Smet bovendien gekozen voor een ‘verdraagzame’ houding (zie nummer 645). Hij was dus de aangewezen man om het onderwijs in Vlaanderen een dubbele verbastering te doen ondergaan: een vernieuwde verwaalsing en een begin van islamisering.

     Ik moet toegeven dat Gennez open kaart heeft gespeeld. Aan De Morgen heeft ze verklaard: ‘Wij (de SP.a) moeten duidelijk maken wie we zijn. Dat ‘duidelijk’ was ontegensprekelijk gemeend. En oprecht. Ze wil de moslims niet verwennen om stemmen te ronselen, en knokploegen om tegen de flaminganten in te zetten. Ze wil hen tonen dat ze klaarstaat om mee te werken aan de islamisering van het Vlaamse deel van Europa.

     Het is de Walen en verwaalsten geraden hun Vlaamse collabo’s scherp in het oog te houden. Hierboven heb ik ze ‘volksverraders’ genoemd. Tussen volksverraders en ‘landverraders’, ligt maar een heel smalle grens. Als de Waalsgezinde Vlamingen de smaak van het authentieke exotisme te pakken krijgen, en tegenwoordig is dat de islam, zullen de ‘Franstaligen’ vaststellen dat ze zich door bewonderaars van twijfelachtig allooi hebben laten inpakken.

 

 

(645) VALSE VRIENDEN, ECHTE VIJANDEN

Donderdag 17 september 2009

 

     Een aantal op Vlaamse lijsten verkozen politici van linkse, dus anti-Vlaamse en antiwesterse strekking, zijn tegenstanders van het algemeen verbod om een hoofddoek te dragen in de scholen van het gemeenschapsonderwijs. Op grond van humanistische gevoeligheden, dus van drogredenen.

 

* Vlaams minister van onderwijs, Pascal Smet (SP.a), kort geleden als Brussels minister berucht om zijn pro-Waalse standpunten betreffende Brussel.

‘Het verbod is mogelijk in strijd met de grondwet’.

Moet zijn ‘… met de anti-Vlaamse en anti-Europese interpretatie van de grondwet’.

‘Ik ben niet bevoegd om regels over het dragen van de hoofddoek uit te vaardigen’.

Hij is niet bevoegd uit te maken waarvoor hij al dan niet bevoegd is. Dat bepalen de Vlaamse regering en het Vlaams parlement (‘de vertegenwoordigers van het volk’ zoals de socialisten hen noemden toen ze het nog niet te min vonden de Vlamingen te vertegenwoordigen.

 

* Bert Anciaux (SP.a).

‘Het verbod werkt de vele en overtuigde democratische krachten binnen de Vlaamse islam tegen […]’

De opvatting over democratie die Anciaux, zijn soortgenoten, en, als we hem mogen geloven, vele moslims huldigen, is er mede de oorzaak van dat vele westerlingen zijn gaan twijfelen aan de deugdelijkheid van de democratische beginselen om een maatschappij van gelijkgerechtigde burgers in stand te houden. Sommigen willen de democratie nog een kans geven, maar alleen als de buitenlandse aanhangers van een leugenachtige vorm van democratie, zonder pardon uit Europa gehouden of gezet worden. Is Anciaux door zijn eigen propaganda zo afgestompt dat hij niet beseft dat de Europeanen zijn vrienden wel eens zouden kunnen uitwuiven? Hij heeft de meest recente ontwikkelingen in België en in Vlaanderen actief mee gemaakt. Het is hem waarschijnlijk niet ontsnapt dat de Walen en verwaalsten in Vlaanderen geleidelijk aan hun prerogatieven hebben moeten afstaan, en er soms zelfs niet meer welkom zijn? Welaan dan!

 ‘Een gemeenschap die deze beslissing neemt, is niet mijn gemeenschap.’

De Vlaamse gemeenschap zal ook dat verlies wel overleven.

1. Zelfmoord is een vorm van moord. Zelfhaat van iemand als lid van een volksgemeenschap of een ras is een vorm van racisme. Anciaux zal niet verbaasd zijn te vernemen dat hij een racist is, wel dat het publiek hem doorheeft.

2. Een beperkt aantal immigranten respecteren het democratische huis Europa, vele anderen willen het graag zo vlug en zo grondig mogelijk naar hun eigen smak of wansmaak herinrichten.

Een recent bewijs van die stelling komt uit Duitsland. Onlangs heeft Kenan Kolat, voorzitter van de Turkse gemeenschap in Duitsland, zijn landgenoten in Duitsland opgeroepen bij de komende Bondsdagverkiezingen hun stem uit te brengen op kandidaten van Turkse oorsprong.

Duitsland heeft zoals Vlaanderen ook activisten die in dienst van het buitenland staan, genre Anciaux. De Duitse minister van ontwikkelingshulp, Heidemarie Wieczorek-Zeul (SPD), heeft bij een verkiezingsoverwinning van haar partij, het dubbele staatsburgerschap in het vooruitzicht gesteld.

De socialisten ijverden in hun heroïsche periode voor het algemeen e n k e l v o u d i g stemrecht. Andere tijden, andere noden. Nu is het ogenblik aangebroken om het Vlaamse kiesrecht van de kiezers met een dubbel burgerschap af te schaffen, of minstens te halveren. Het is immers altijd mogelijk dat het tweede kiesrecht uitgeoefend wordt in een vijandige staat.

 

 

 

(644) KORTWEG dinsdag 15 september 2009

 

     Toen het bekend werd dat de fabrieken van Opel in Duitsland zouden behouden worden, en de vestiging in Antwerpen zou moeten sluiten, heeft iemand een uitdrukking gebruikt die naar ik meende te begrijpen, in Antwerpen zeer bekend is: ‘de Duits wint altijd’.

     Nu lees ik in de Duitse pers dat de Bondsrepubliek nog tot in oktober 2010, misschien zelfs later, schadeloosstelling voor de Eerste Wereldoorlog moet betalen. Allen al in  2010 betaalt ze 95 miljoen euro die voortvloeien uit de verplichtingen die de Wraak van Versailles het Duitse Rijk indertijd heeft opgelegd. Natuurlijk bovenop haar proportioneel buitensporige bijdrage voor de werking van de Europese Unie.

     Ik neem het de Duitsers dus niet kwalijk dat ze nu en dan, bijvoorbeeld in het geval Opel, zichzelf terugbetalen. Dat de Belgische patriotten daar de schurft aan hebben, is voor mij een bijkomende genoegdoening.

                                                       =  0  =

     Wie regelmatig op internet de linkse Amerikaanse opiniepers leest, krijgt de indruk dat de progressieve journalisten in de VS in dezelfde mate aan geestelijke constipatie lijden als hun collega’s in Vlaanderen. Maar als men zich niet beperkt tot de grote, kapitaalkrachtige en in Europa door iedereen gekende en geciteerde bladen, treft men niet zelden analyses aan die verrassen door hun non-conformisme.

     Alexander Cockburn schrijft op de website Counterpunch van 28 augustus, onder de titel Hollow Champion, over de Kennedy Legacy en in het bijzonder over de lieveling van de VRT en De Morgen Edward Kennedy, naast vele andere nuchtere opmerkingen  het volgende:

“Of course, Kennedy did some decent things, which is scarcely surprising in a political career of half a century. But as much as his brothers Jack and Bobby, he was adept at persuading the underdogs that he was on their side.”

 

 

(643) VLAAMS-NATIONALISME = nazisme

Donderdag 10 september 2009

 

     Zoals vaak het geval is bij onthullingen waarmee de VRT nu en dan het koninkrijk dooreen schudt, zijn de interessantste aspecten van de televisiereportage over de nazistische opvangmoeder de vragen die niet gesteld werden, laat staan beantwoord. Zoals: waarom nú?

     De verdediging van de ‘onderzoeksjournalist’ zal natuurlijk antwoorden: alles gebeurt nu eenmaal op een bepaald ogenblik, dus heeft het niet veel zin die vraag te stellen.

     Toch is het op grond van vorige ervaringen met acties van de VRT en van het geheel van de democratische krachten, aangeraden naar de eventuele verborgen redenen en bedoelingen van de uitzending op zoek te gaan.

     Vond de VRT het de hoogste tijd om het grote publiek eraan te herinneren dat het radicale Vlaams-nationalisme wel eens indut maar nooit in een diepe slaap valt, met andere woorden dat het, zoals het fascisme, altijd opnieuw “de kop weer opsteekt”? En vooral dat achter die benaming, die volksverbondenheid suggereert, een hoop schorremorrie schuilgaat dat vervuld is van haat voor de ‘anderen’? Het Vlaams-nationalisme associëren met het nazisme en zijn misdaden heeft tot nog toe succes gehad. Waarom zou die tactiek nu falen? Overigens, de verbeeldingskracht van de VRT is beperkt, dus moet hij het wel doen met de middelen waarover hij beschikt, zelfs als ze tot op de draad versleten zijn.

     Het onbezoedelde deel van de politieke elite kreeg op die manier ook een wekroep te horen. Die was nodig. Het zomerreces van de verzamelde wetgevende organen is voorbij. De staatshervorming ligt te wachten. Dat betekent een nieuwe aanval van de ‘flaminganten’ op de Belgische nationalisten, en de behoefte aan een aangepaste tegenaanval van de Vlaamse democraten om de toekomst van België als eenheidsstaat te verzekeren en in dezelfde beweging de beschermde positie van de Walen/verwaalsten in stand te houden.

     Deze verdenkingen kunnen vergezocht lijken. Hoe kan een ploeg van de VRT onvoorbereid in zo korte tijd een reportage ineenknutselen? Onvoorbereid? De VRT en zijn kompanen in de kamp tegen de Vlaamse Vlamingen plannen hun strategie voor de lange termijn. Het programma kan dus lang op voorhand gemaakt zijn om het op het geschikte ogenblik te kunnen opdienen.

     Sommigen zullen het beneden de stand van de VRT vinden dat hij voor de twee categorieën kijkers, de massa en de fine fleur, hetzelfde scenario heeft gebruikt. Kon er voor de politici niet een kleine bijkomende moeite af, een vleugje intellectualisme? Voor mij ligt de verklaring voor de hand. Men is democraat of men is het niet. Voor de denkers achter de programma’s van de VRT zijn we allemaal gelijk, allemaal intellectuelen, allemaal HUMO-lezers.

     Bij het plannen van de reportage over het ‘extreemrechtse’ koppel heeft misschien de overweging invloed gehad dat het linkse kamp sinds enige tijd in België en omgeving negatief in het nieuws is gekomen, door zijn eigen schuld of door toedoen van vrienden en kennissen.

De ‘jongeren’ in België en Frankrijk hebben bijna doorlopend en min of meer gewelddadig de boel op stelten gezet, zonder onderbreking tijdens hún zomerreces.

In Nederland is het verslag bekendgemaakt van het onderzoek over de poging in Apeldoorn een aanslag te plegen op leden van de Koninklijke familie (zeven doden onder het publiek. De dader was kennelijk een vlekkeloze democraat. Aan de politie had hij immers verklaard dat voor hem kroonprins Alexander een ’fascist’ en een ‘racist’ was.

Dit zijn twee van de vele nieuwsfeiten die aantonen dat tegenwoordig het geweld hoofdzakelijk van links komt, in tegenstelling met wat de vooruitstrevende pers wil doen uitschijnen.

Het is dus niet uitgesloten dat de VRT getracht heeft dat palmares te doen vergeten door aan te tonen dat het aan de overkant nog erger is.

     Het programma over de opvangmoeder is misschien maar de eerste waarschuwing van een hele reeks.

 

 

 

(642) GAAN DE BELGEN VAANDELVLUCHT PLEGEN?

Maandag 7 september 2009

 

     “Tony Mary emigreert naar Frankrijk.” (De Standaard, zaterdag 5 september.)

     Wil DS suggereren dat dit het begin is van een Vlaamse hersenemigratie? Zit er een diepere boodschap achter het nieuwe zangstuk ‘Leve België’ van Clouseau? Zal het duo desnoods Vlaanderen verlaten voor een intellectueel leefbaarder land?

     Dat Mary naar Frankrijk verhuist zal niemand verbazen. Vele Waalse, verwaalste en ‘Franssprekende’ Vlaamse ambtenaren in ruste ontvluchten daar het saaie want half-Germaanse België. De streek die hij heeft uitgekozen doet wél verrast opkijken. Hij trekt naar het zuiden, naar Montpellier, niet ver van het gebied van de Katharen. Hij gaat zelfs een boek over hen schrijven. Weet hij dan niet dat het onverbeterlijke ketters waren, die uiteindelijk door de inquisitie moesten worden uitgeroeid? Kerels dus die niet passen in het gezelschap van de benepen Belgische patriotten die zich thuis voelen in groeperingen zoals België-plus waar Mary voorzitter van was. Niet voor niets oefenen de Katharen nog steeds en grote aantrekking uit op de extreemrechtse bewegingen in Europa. Vreest hij niet in zijn toevluchtsoord sympathisanten van het door hem vervloekte Vlaams Belang tegen het lijf te lopen?

     Zijn gesprek met een medewerker van DS is antireclame voor het belgicisme dat wordt vertegenwoordigd door B-plus. Op dit punt kan DS berichtgeving en opinie niet uit elkaar houden, want het blad noemt de organisatie “een groep die ijvert voor een efficiënt, solidair en evenwichtig federalisme”, zonder aanhalingstekens!

     Ik becommentarieer enkele hoogtepunten van het interview.

 

(+) “We zijn steeds het land van de consensus en het compromis geweest.”

Dit is zonder enige twijfel een van de meest beschimmelde slagzinnen uit het arsenaal van de goede Belgen. 

 

(+) “De Belgische justitie zit in een nooit geziene crisis.”

Hij heeft die toch zien aankomen, of overschat ik zijn onderscheidingsvermogen? Uiterlijk op het ogenblik dat de democratische partijen een speurtocht ondernamen naar een rechter die bereid was hun aartsvijand te pakken te nemen, en er nog in slaagden ook, was het duidelijk dat nog meer rottigheid zou volgen.

 

(+) “Vroeger waren wij het land van goede wil waarnaar beleidsmakers van heinde en verre kwamen kijken hoe we dat deden”.

Heeft Mary moeite met het ontcijferen van de beleefdheidsformules en de eufemismen die de buitenlandse pers gebruikt wanneer ze de Belgische tweespalt beschrijft?

Beseft de man die Vlaanderen wilde begiftigen met een digitale revolutie dan niet dat onze buurlanden televisie en internet hebben, en dus hebben meebeleefd hoe Vlamingen die tegen de islamisering protesteerden door Luikse politieagenten werden gebrutaliseerd en bij hun teelballen gegrepen?

 

(+) “Op de VRT komt er maar één idee aan bod: Vlaanderen boven.”

Zondag, in het journaal van TV1 van 18 uur en dat van 20 uur, hebben de nieuwslezers zich uitgesloofd om de kijkers te overtuigen dat dit jaar de GORDEL bijna geen communautaire slogans meevoerde.

 

(+) “Op een moment dat de economie in elkaar stuikt, voert Bourgeois een hetze over de Vlaamse leeuwenvlag op de Belgische ambassades.”

Is dit geen vergissing? Moeten we hier niet lezen: “Op een moment dat […]’, voeren de Walen en verwaalsten een hetze tegen het Vlaamse landsbestuur omdat het weigert drie burgemeesters van Vlaams-Brabant te benoemen zolang ze zich niet aan de wet onderwerpen”?

 

     Het zou de Vlaamse Vlamingen niet deren als nog veel meer Belgische Vlamingen eruit zouden trekken. Het zijn de kandidaat-landverhuizers die met een probleem zitten. Wie wil hen hebben?

 

 

(641) MENSENRECHTEN

Vrijdag 4 september 2009

 

     Er was een tijd dat men wist wat men aan de verdedigers van de mensenrechten had. Ze ijverden voor de invoering, de bescherming en de uitbreiding van de rechten die elke burger redelijkerwijs van een beschaafde maatschappij mag verwachten, en die staan opgesomd in vele nationale en internationale verklaringen. Bij die acties werd de grootst mogelijke neutraliteit betracht.

     In vele westerse landen is die toestand drastisch gewijzigd doordat ze  overheerst worden door een ideologie die men het progressieve humanisme kan noemen. Dat maakt een onderscheid tussen de burgers wat betreft de rechten waarop ze al dan niet aanspraak kunnen maken.

     De grootste rechtsonzekerheid bestaat op het gebied van het recht op vrije meningsuiting. Sommige politieke meningen mogen niet geuit worden, ze behoren hoofdzakelijk tot de rechtse opvattingen. Over de rassen mogen geen denigrerende uitspraken gedaan worden, behalve over het blanke ras.

     In sommige landen is het voor een blanke nagenoeg onmogelijk klacht in te dienen wegens discriminatie, omdat hij per definitie niet kan gediscrimineerd worden, alleen discrimineren.

     Is er in die wantoestand iets aan het veranderen? Die Welt heeft het verhaal van een blanke Zuid-Afrikaan, Brandon Carl Huntley, die in Canada asiel heeft aangevraagd omdat hij in zijn land zeven maal door zwarte medeburgers was aangevallen, volgens hem om racistische redenen.  Volgens hem zouden de blanken in Zuid-Afrika het mikpunt zijn van criminele acties, zonder dat de regering daar iets tegen onderneemt. Op grond van zijn verklaringen oordeelde de Canadese immigratiedienst dat hij eerder het slachtoffer was van racisme dan van criminele daden, en bijgevolg werd hij als vluchteling erkend.

     Het voorval is nog merkwaardiger dan het lijkt. Vandaag lees ik in een bijdrage over Canada op de website VDARE:  wanneer Amerikaanse linksen aan het dromen gaan, dromen ze van Canada. (www.vdare.com, Kevin Michael Grave: What Canada’s Free Speech […].) De Canadian Human Rights Act van 1977 heeft de vrijheid van niet-correcte meningsuiting grotendeels uitgeroeid. Bovendien bestaan er een aantal extravagante maatregelen om de slachtoffers van allerlei vormen van ‘discriminatie’ te beschermen. Die ‘slachtoffers’ behoren natuurlijk vooral tot de beschermelingen van links.

     Eén enkel lichtpuntje is nog niet het begin van een terugkeer naar het gezond verstand (als de Canadese censoren gaan beseffen wat de immigratiedienst heeft aangericht, zullen wellicht koppen rollen, maar zal de obscurantistische wetgeving zeker nog draconischer worden). Maar in ieder geval zullen een aantal Canadezen vastgesteld hebben dat de domheid en het fanatisme die hun land regeren niet onoverwinnelijk zijn. Die wetenschap kan alleen maar bevorderlijk zijn voor hun geestelijke gezondheid.

 

 

 

(640) ROMEINEN en NAMAAKROMEINEN

Donderdag 3 september 2009

 

     Herman De Croo wil graag doorgaan voor een erudiet en wereldwijs man. Maar tijdens zijn pogingen daartoe blijft hij de bekrompen Belg die hij in wezen is. (Ik zeg niet een karakteristieke Belg, want welke typerende kenmerken kan men aan dat ras toeschrijven, behalve zijn karakterloosheid?) Daarom lopen zijn egotrips doorgaans uit op een afgang.

     Toen hij vernam dat Clouseau zijn vaderlandsliefde op een plaatje had uitgezongen, zei hij verheugd: het nationalisme is dood (bron: VRT nieuws). Hij bedoelde natuurlijk het Vlaams-nationalisme. Hij kan zich niet voorstellen dat sommige mensen nationalisme, dat toch een negatieve bijklank heeft, zouden verbinden met het Belgische patriottisme.

     Ook Bart De Wever heeft De Croo te licht bevonden. In een interview met  De Tijd dat in Rome plaatshad en dat het blad heeft gepubliceerd op zaterdag 29 augustus, zegt hij: In de Wetstraat lopen veel mensen die denken dat ze iets van Rome kennen. Herman De Croo bijvoorbeeld. Die zei onlangs ‘We hebben een Sulla nodig in België.’ Een massamoordenaar als redder van ons vaderland!

     Mooi zo van BDW, maar merkt hij niet dat hij zelf op weg is een soort De Croo met een Vlaams tintje te worden? Sinds hij door de VRT bijna officieel werd aangesteld als woordvoerder van de ruimdenkende en beschaafde Vlaams-nationalisten, doet hij nadrukkelijk zijn best om te bewijzen dat hij die status waard is.

 

     Daar hoort een dosis geleerddoenerij bij.

     In het gesprek met De Tijd wijdt hij bijna eindeloos uit over zijn kennis van en fascinatie voor de geschiedenis van het oude Rome en vooral de figuur Julius Caesar. Het is mogelijk dat hij zijn flitsende opmerkingen en pertinente citaten vooraf grondig heeft voorbereid en geënsceneerd, om de indruk te geven alles voor de vuist weg te debiteren. Een beetje zoals Amerikaanse presidentskandidaten hun faam van geïnspireerde redenaars kunnen vestigen met de steun van vernuftige technische hulpmiddelen. Obama kijkt naar links en leest wat af, hij kijkt naar rechts en leest wat anders af, enzovoorts, tot de kijkers de indruk hebben dat hij zijn (?) toespraak uit het hoofd kent.

Er staan intelligente opmerkingen in de commentaren van BDW (van hem zelf of uit geschiedenisboeken en naslagwerken?) Ook weet hij de oude geschiedenis handig toe te passen op de actualiteit.

Maar hij vertelt ook verhaaltjes die beter passen in de boekjes die gespecialiseerd zijn in de gelukkige stonden en de tegenslagen van de vedetten.

Ik wilde in juli trouwen, de maand genoemd naar Julius Caesar.

En: Die Romeinse legionairs op mijn bruiloft droegen exact dezelfde uitrusting als het elfde legioen, dat Caesar rekruteerde om Gallië te onderwerpen.

Dat is van het goede teveel. Dat is je puurste Michael Jackson.

 

     En een portie grootheidswaan.

Het gebeurt dat ik me afvraag: 'Wat zou Caesar doen?' Zeker bij belangrijke beslissingen, zoals een en goed jaar geleden, toen het kartel met de CD&V uiteenviel.  Ik voelde: het is nu of nooit. Als we nu het kartel niet verlaten, kan de N-VA nooit meer zelfstandig naar de kiezer trekken. Ik dacht toen aan Caesar en aan zijn legendarische uitspraak 'alea iacta est'. Toen ik in Gent op het podium stapte om het N-VA-congres toe te spreken, heb ik dat ook gedacht. Ik zie me daar nog staan, klink in de hand, enz .

Ik ga niet verder. Dit volstaat om de dramatiek van dat ogenblik voelbaar te maken.

 

     En iets om de lager gelegen gebieden te prikkelen.

Helena van Troje is mijn gedroomde onenightstand.

Keizer Augustus. Een lefgozer. Stalen kloten moet die gast gehad hebben.

Een verfijnde testosteronbom - een metroseksueel avant la lettre. Je ziet dat goed aan standbeelden van hem. Die hebben altijd van die uizonderlijk welgevormde beentjes.

Caesar, dat is toch nog van een andere orde dan Augustus. Wat díe man allemaal in zich verenigde. Militair, politicus, redenaar, schrijver, dandy.  Gay-icoon, zelfs.

 

     En een hulde aan het multiculturele ideaal.

We kunnen als wereldburgers veel van de oude Romeinen leren.

In de tweede eeuw hadden ze in Rome een Afrikaanse keizer. Bij ons kan iemand die toevallig Mohammed heet nauwelijks schepen worden.

 

     En een eresaluut aan de hoogste Belg.

     Van Rompuy. Ook een grote Romefan. Tijdens de dode momenten van de regeringsonderhandelingen in 2006 hebben we samen de Punische Oorlogen van de Romeinen tegen Carthago besproken. Fantastische momenten.

 

     Volgens BDW zitten er in de Wetstraat nogal wat Romekenners. Van kennen komt gewoonlijk bewonderen en navolgen. Bij die kenners zitten waarschijnlijkheid ook veel Vlamingen. Dat is goed nieuws voor de Waalse en verwaalste Belgen. Het Latijn is de stammoeder van hun eigen taal, het Frans,dat, zo hopen ze, ooit in eer zal hersteld worden als de eerste internationale taal. Ze zullen in die verwachting weinig tegenwerking ondervinden van al die Vlaamse Romekenners- en bewonderaars. En dat is dan weer slecht nieuws voor de Vlaamse Vlamingen. Daarom is het jammer dat de Vlaamse politici hun bewondering niet richten op de kernlanden van de Engelstalige wereld, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, die Vlaanderen minder hoeft te vrezen dan de Romaanse landen die nog altijd hopen op een wederopstanding van de Latijnse wereld in een hedendaagse samenstelling.

 

 

(639) ENGELS voor kleuters.

Zondag 30 juli 2009

 

     Iemand kan van middelbare leeftijd zijn en toch al een oude Belg. Marleen Verpoorten, volksvertegenwoordiger voor de VLD in het Vlaams parlement, heeft de kenmerken om tot beide categorieën te behoren. (N.B. ‘Volksvertegenwoordiger in het Vlaams parlement’ is in haar geval correcter dan ‘Vlaams volksvertegenwoordiger’).

     Ze is op een van de stokpaardjes van de Belgischgezinde Vlamingen gesprongen. (Was het haar beurt om te springen? Heeft ze zelf het stokpaardje gekozen?) ‘Laat onze kleuters al kennismaken met het Frans. En maak er een verplicht vak van in het hele basisonderwijs.’ Om alle wantrouwen bij de Vlaamse Vlamingen weg te nemen, heeft ze eraan toegevoegd: En dan Engels.

     De Open VLD mag dan al vaak van naam zijn veranderd, één politieke gedragsregel zullen haar politici nooit breken. Als ze in de Vlaamse regering zitten, zeggen of doen ze al eens iets dat als Vlaams kan doorgaan. Als ze er weer uit zijn, spreken ze wel nog met een Vlaamse tong, maar met Belgische bedoelingen in het achterhoofd. Voor de Vlamingen is dus weer een periode van opperste waakzaamheid aangebroken.

     De Walen/verwaalsten hebben altijd gedroomd van Vlamingen die vanaf hun jonge jaren voldoende Frans zouden kennen om henzelf vrij te stellen van elke inspanning om een vreemde taal te leren, en hen in de waan te laten dat ze bij ontstentenis van heel de wereld, althans in België overal met hun Frans terecht kunnen. De Belgische Vlamingen hebben hen daarin altijd gesteund, vroeger openlijk en onbeschaamd, later onder dwang van de evolutie in Vlaanderen, enkel nog in bedekte termen en via sluikwegen.

     Het pedagogische plan van Marleen Verpoorten behoort tot deze laatste soort en verdient daarom enkel een afwijzing. Natuurlijk zou het wenselijk zijn dat de Vlaamse jeugd zeer vroeg een tweede taal zou leren. Maar waarom comme par hasard het Frans? En niet het Engels? Op die manier ontkracht zij het belangrijkste argument dat gewoonlijk gebruikt wordt om het onderwijs in vreemde talen aan te bevelen: we moeten verder kijken dan ons eigen landje, België maakt nu deel uit van een verenigd Europa, dat op zijn beurt een onderdeel is van een globale wereld, enz. Er blijft niets over dan een heimelijk pleidooi voor een betere kennis van het Frans in Vlaanderen omdat België nu eenmaal een rol spelt in la Francophonie Internationale. Gooi de ramen open is de leuze, ook in België.

Behalve voor de Vlamingen, die moeten verder leven in de bedompte sfeer van het Franstalige België.

     Ik heb een beter voorstel. De jonge (zeer jonge?) Vlamingen leren verplicht Engels als tweede taal. Verder mogen ze vrij uit een beperkte lijst nog een andere taal kiezen. Mevrouw Verpoorten zou haar Waalse vrienden moeten overtuigen voor Wallonië en Brussel hetzelfde systeem te kiezen (Frans + verplicht Engels + een andere taal naar keuze). Vele aspecten van de Belgische taalruzie zouden misschien op termijn verdwijnen. Na een aanloopperiode zouden bijvoorbeeld de besprekingen in de ‘nationale, bestuursorganen in het Engels kunnen gevoerd worden.

 

 

(638) KORTWEG vrijdag 28augustus 2009

 

     De progressieve internationale wil ons doen geloven dat de wereld met Edward Kennedy de ‘icoon van de Amerikaanse progressisten’ heeft verloren. Volgens mij was hij een van hun vuigste kopstukken.

     Meer wil ik over hem niet zeggen. Ik ga zelfs geen keuze maken uit de talrijke en uiteenlopende feiten uit zijn leven waarop ik mijn mening baseer. Ze zijn doorgaans gekend bij de mensen die zich een beetje voor de Amerikaanse politiek interesseren. Bovendien zal binnenkort, wanneer de lofzangers zijn verstomd, al de vuiligheid nog eens worden opgerakeld en in handige samenvattingen worden gepresenteerd. Wie zich voor het personage interesseert kan beter daarop wachten. Een grotere inspanning is hij niet waard.

     Een korte schets kan er wel af. Zijn eerste goocheltoer als bedrieger vertoonde hij aan de universiteit (van Harvard natuurlijk, de Prestigieuze). Hij liet zijn examen Spaans door een vriend afleggen. Nadien heeft hij bij alles wat hij ondernam kunnen steunen op het immense fortuin dat zijn vader, een beruchte ‘belegger’, had vergaard. Zijn eigen inbreng beperkte zich tot zijn hyperactieve gewetenloosheid.

     Ik stop ermee. Ik kan mijn tijd beter besteden aan lectuur over figuren en ideeën die niet in de smaak vallen van de bewonderaars van de schoft Edward Kennedy.

 

 

(637) IJZERWAKE: Vlaanderen moet Brussel loslaten.

Dinsdag 25 augustus 2009

 

     Ik kan grotendeels instemmen met het summiere overzicht van de economische en sociale toestand van Vlaanderen sinds de 19de eeuw tot nu, dat Frans Crols in zijn toespraak op de IJzerwake van 23 augustus heeft gegeven.

     Bij het begin van die periode was het een soort Derde Wereldland. Dan heeft het op eigen kracht, en meestal tegen België in, een renaissance verwezenlijkt die de voorbode kan zijn van een Gouden Eeuw.

      Om die op de lange termijn te realiseren, beschikt Vlaanderen volgens hem over een aantal troeven. Er zijn ook belangrijke hinderpalen. Vele Vlamingen houden aan België vast. Ze vrezen dat ze hun nieuwe welvaart verliezen als België zou verdwijnen. Het tegendeel is waar zegt Crols. Juist de tegenwerking van België verlamt de verdere ontwikkeling van Vlaanderen. Hij geeft een uitputtende opsomming van de hinderpalen die België opwerpt. De radicale Vlamingen moeten dus bij hun landgenoten de boodschap uitdragen dat België moet opgeheven worden.

     De radicale Vlamingen moeten een einde maken aan het eindeloos aanslepende geklets over dat onderwerp door een Eenzijdige Verklaring van Onafhankelijkheid (EVO) af te geven en met Nederland een confederatie te vormen. Men hoort al de opwerping van de angsthazen onder de Vlamingen. Wat dan met het voor Vlaanderen onontbeerlijke Brussel? Vlaanderen kan zonder hartzeer en zonder nieuw onheil over zich af te roepen, de negentien gemeenten van Brussel loslaten. Niet meer dan negentien, want de andere gemeenten waar de Walen/verwaalsten wellustig over kwijlen, behoren niet tot de hoofdstad. Door de lafheid van sommige Vlaamse politici zijn we die toch al lang kwijt. Vlaanderen zal van dat ‘verlies’ geen hinder ondervinden. Brussel, Vlaanderen en Wallonië blijven lid van de Europese Unie en zullen dus verder genieten van de rechten die aan dat lidmaatschap zijn verbonden.

     Die verwachting is volgens mij te optimistisch. Het is integendeel precies de EU die de onafhankelijkheid van Vlaanderen in gevaar kan brengen. Hoe zou zij kunnen accepteren dat een regio van een van haar lidstaten zich eigenmachtig uit haar staat zou terugtrekken?

     Een aantal facetten van de situatie maken dat vooruitzicht helemaal onwaarschijnlijk.

     De Belgische hoofdstad Brussel is ook een van de hoofdsteden van Europa. De opstandelingen zijn Vlamingen, Germanen. Hoe zullen het Groothertogdom Luxemburg en Frankrijk reageren op de vernedering die de Walen, hun verbondenen binnen de Francophonie Internationale, wordt aangedaan? En de andere Romaanse landen Italië, Spanje, Portugal? Zullen de ‘Franstalige’ vreemdelingen uit de Magreb en de rest van Afrika die in België verblijven, geen internationale hetze ontketenen tegen de Vlamingen, die zich altijd al minder slaafs hebben gedragen tegenover de moslims en andere exotische immigranten dan de Walen en de verwaalsten?

     Laten we ook niet vergeten dat de EU al een paar keer waarnemers naar België heeft gestuurd om te onderzoeken of de Walen en verwaalsten in België alle voorrechten krijgen die ze opeisen.

     Eigenlijk hebben we ons in wat voorafgaat beperkt tot het vaste repertorium van theoretische bespiegelingen over de vraag of en hoe de Vlamingen hun onafhankelijkheid kunnen verwerven. Een praktisch punt werd niet aangeraakt, en wordt trouwens in geen enkel debat over dit onderwerp besproken. De aanhangers van een Vlaamse EVO moeten beseffen dat de door hen voorgestelde oplossing voor het etnische probleem in België, sterk aanleunt bij een regelrechte staatsgreep. Twee vragen dringen zich op in geval het conflict op die manier moet beslecht worden.

1. Wie zal de anderen vóór zijn, de Walen of de Vlamingen?

2. Vlaanderen en Wallonië hebben geen leger, België wel. Wiens kant zal het Belgische leger kiezen?

Dit laatste is natuurlijk een retorische vraag. Worden daarmee alle voorgaande redeneringen niet overbodig?

 

 

 

(636) WOODSTOCK: waarheid en verzinsels

Vrijdag 21 augustus 2009

 

     Deze maand werd de veertigste verjaardag van het ‘legendarische’ Woodstock popconcert gevierd (1969).

     Onder de beelden die de televisiezenders bij die gelegenheid uit hun archieven hebben gehaald, waren er een aantal die ik kort na het evenement al had gezien. Ze stonden nog fris in mijn geheugen. Ook mijn reactie van 1969 had tot in 2009 onverzwakt standgehouden. Geestelijke en lijfelijke afkeer bij het spektakel van de compleetste collectie gedegenereerde jongeren dat het progressieve deel van de westerse wereld had kunnen bijeenbrengen. Dankbaarheid dat ik als reactionair was geboren.

     Nu, in 2009, verbaasde het mij niet dat de radio- en televisiezenders en de gedrukte pers de ‘historische’ culturele gebeurtenis unaniem in lovende, soms zelfs extatische woorden hebben herdacht.

De huidige managers van die instellingen waren jongelieden in 1969. Ze zijn in de geest van Woodstock opgegroeid, of beter gezegd tot volledige onvolwassenheid gekomen. Hun carrière hebben ze gedeeltelijk aan hun standvastigheid in het geloof te danken.

De jeugdige animatoren die nu vanachter hun microfoon of in hun krantenartikelen de onaangepaste burgerlui moeten herkneden, of de meelopers onder hen in het gareel moeten houden, zijn de standvastige geestesgenoten van de Woodstock-generatie.

Hoe zou men van die oude of jonge getrouwen één kritische opmerking mogen verwachten over het stichtingsfeest van hun sekte?

     Het Duitse dagblad Die Welt heeft als een van de weinige onder de grote persorganen, een poging gedaan om Woodstock van zijn tierelantijntjes te ontdoen.

Zie: Woodstock war ein grosser Medienschwindel, 15 augustus 2009, door Alan Posener.

      Het blad heeft de reputatie conservatief en rechts te zijn. Dat is teveel eer als het letterlijk is bedoeld, want het gaat om titels die men niet zomaar verdient. Wel mag men beweren dat het blad doorgaans getuigt van een kritische instelling tegenover moderne en progressieve zotternijen. Het is dus meer dan de meeste andere publicaties geschikt om oneerbiedige commentaar te leveren op de puberale opwinding die onlangs rond het begrip Woodstock is heropgelaaid. Ik ken echter geen enkel persorgaan dat niet is aangetast door het progressisme. Alleen het artikel kan bewijzen of de demystificatiepoging is geslaagd. 

     Het bestaat uit twee delen: het concert zelf, en beschouwingen over het jeugdprotest van de jaren zestig.

     Over het uitgebreide eerste deel, dat de leugens over Woodstock blootlegt, geef ik enkel een bondige samenvatting.

 

+ Vele mensen geloven dat de landing op de maan van 20 juli 1969 getrukeerd was. Dezelfden nemen zonder meer aan dat op 15 augustus 1969 in Woodstock de grootste culturele gebeurtenis van de 20ste eeuw heeft plaatsgehad.

+ Woodstock had niet in Woodstock plaats maar in Bethel, 80 km daarvandaan.

(Voor het gemak blijf ik de benaming ‘Woodstock’ gebruiken voor wat in de omgeving van Bethel plaatshad).

De bewoners hadden actie gevoerd tegen de komst van het concert.

Ook Bob Dylan, de ‘prins’ van de popzangers. Hij had zich twee colts aangeschaft om het gespuis buiten zijn boerderij te houden. De gegevens betreffende Dylan komen uit zijn autobiografie).

+ Vele groten van de popcultuur waren afwezig (de Beatles, de Rolling Stones, Aretha Fanklin, enz.).

+ Woodstock was ver verwijderd van de idealen van de hippies.

  - De toegangswegen stonden vol geparkeerde auto’s.

  - Op drie dagen tijd was het landouwgebied rond Bethel veranderd in een gigantisch stort vol modder, afval en uitwerpselen).

  - De ‘bloemenkinderen’ hadden dus een speciale opvatting over milieubescherming.

  - Legerhelikopters zetten dokters en verplegers op het terrein af (we zitten in de periode van de Vietnam-oorlog! Weg met het leger!)

  - De organisator wilde geen protest laten horen, alleen geld verdienen om zijn opnamestudio in Woodstock te financieren. Met dat doel had hij zich geassocieerd met twee jonge kapitalisten.

+ De niet zo fraaie nasleep van Woodstock.

   - Gebleken is dat de seriemoordenaar Charles Manson carrière had gemaakt in het hippiewereldje. Hij had samengewerkt met artiesten die aan Woodstock hebben deelgenomen. De Beach Boys plaatsten een ‘compositie‘ van Manson op de B-zijde van een van hun singles.

  -  In de jaren na Woodstock zijn duizenden bewonderaars van de artiesten die er waren opgetreden te gronde gegaan aan de meest uiteenlopende drugs.

+ De regisseur Mike Wadleigh en zijn assistent Martin Scorcese hebben het klaargespeeld van een rampzalige vertoning een epos van de hippiegemeenschap te maken dat met een Oscar werd bekroond.

Enz.

 

     Tot hier is, of beter lijkt de bedoeling van de auteur duidelijk. Hij wil van de hippiebeweging en het globale protest van een zekere jeugd in de jaren zestig een realistische beschrijving geven, ontdaan van alle romantische franjes. Woodstock gebruikt hij als illustratie van de tegenstelling tussen de idealistische slagzinnen en de rotzooi die er uiteindelijk is uit voortgekomen.

     Maar in deel twee gooit de auteur alle indrukken die de lezer voordien heeft opgedaan, radicaal overhoop. Om de lezer enig houvast te bieden voor mijn eigen commentaar, neem ik dat gedeelte volledig over.

 

Ohnehin war die Zeit des Jugendprotests 1969 vorbei – im schrecklichen Jahr 1968 niedergeknüppelt in New York und Paris, in Prag und Mexiko-City von Panzern niedergewälzt. Selten waren sich die Mächtigen in Ost und West so einig wie in der Ablehnung des Jugendprotests: Sinnbild dieser Einigkeit war der Mann, der den Studenten Benno Ohnesorg in West-Berlin erschoss: reaktionärer Polizist und Stasi-Agent in einer Person. In Polen reagierten die Kommunisten auf die Studentenunruhen mit einer antisemitischen Kampagne, in Peking befahl Mao ein Ende der Kulturrevolution und schickte Millionen Jugendliche zur Umerziehung aufs Land. Rudi Dutschke, Martin Luther King und Robert F. Kennedy waren niedergeschossen worden. Im November 1968 wurde Richard M. Nixon zum Präsidenten der USA gewählt.

 

     De verenigde chaoten en bedriegers die van Woodstock een troep hebben gemaakt, worden hier ineens slachtoffers van ‘reactionaire’ krachten die de meest uiteenlopende, zelfs tegengestelde politieke strekkingen vertegenwoordigen, maar in het jeugdprotest een gemeenschappelijke vijand hebben gevonden. Zij hebben het al in 1968 stilgelegd.

     Om deze stelling aannemelijk te maken klutst de auteur een aantal ongelijke elementen samen tot een onverteerbare struif. Protestmarsen die in democratische landen als de VS en Frankrijk worden uiteengeslagen, en in Praag en Mexico City door tanks worden verpletterd, miljoenen Chinese jongeren die door Mao naar het platteland worden gestuurd om er heropgevoed te worden. Allemaal symbolen van het gemeenschappelijk front van de reactionairen van links, van rechts en van het centrum tegen de ongehoorzame jeugd! De auteur beweert dat die jeugd geen ‘plan’ had (om regeringen omver te werpen?). Uit het voorgaande kan men besluiten dat hijzelf op samenzweringstheorieën heeft zitten broeden.

     Nog een saluut aan zijn helden, die ook die van de Woodstock-generatie waren: Rudi Dutschke, Martin Luther King en Robert Kennedy. Er nog even aan herinneren dat in november 1968 Nixon tot president van de VS was verkozen, de man die voor de auteur, het Woodstock-puliek en alle schakeringen van links de duivelse macht van de Reactie verpersoonlijkt. En het eerherstel van Woodstock is volbracht. Ik vraag mij af waarvoor al die onthullingen over de onwelriekende achtergronden van het feest op de weide dan nodig waren.

     Die Welt meende het misschien ernstig met zijn aanval op de Woodstock-legende, maar heeft er een bekeerling voor uitgekozen die zijn verzaking niet tot het einde heeft kunnen volhouden. 

 

 

(635) KORTWEG zaterdag 15 augustus 2009

 

    De website van het Duitse nieuwsmagazine Focus publiceert een overzicht van Duits extreemrechts op het net, met de openingspagina van elke besproken site.

     Schrikachtige zielen mogen gerust zijn. De bladzijde is zo klein weergegeven dat ze onleesbaar is. Bovendien kan de kandidaat lezer niet verder in de inhoud binnendringen.

     Focus nodigt de bezoekers wel uit commentaren te plaatsen. Ik heb er één gevonden: ‚Rechtsextreme‘  Internet-Seiten sind – von Hass- und NS-Nostalgikern ausgenommen – eine wichtige Informationsquelle zu Tabu-Themen der Massenmedien.

     Deze tekst is toepasselijk op alle netsites uit heel Europa die als specialiteit hebben de genadeloze kamp tegen hun extreemrechtse concurrenten (is er onder diegenen die deze opmerkingen lezen nog iemand die het nodig acht hieraan toe te voegen: natuurlijk alleen tegen ‘extreemrechts’, extreemlinks mag ongestoord haat en geweld blijven prediken, en beoefenen).

=   0   =

     De cynici die professor Gates, het recentste slachtoffer van het Amerikaanse antizwarte racisme (zie nr. 629), een blaaskaak noemden, hebben gelijk gekregen.

     De ‘rocklegende’ Bob Dylan is onlangs bijna even brutaal door de politie behandeld als de Harvard intellectueel. Dylan maakte in afwachting van zijn optreden ergens ten Zuiden van New York, een wandeling op het strand. Een buurtbewoner meldde aan de politie dat hij een wat verlopen personage had zien rondzwerven. De twee jonge politieagenten die er werden op afgestuurd kenden blijkbaar de naam Bob Dylan niet, hijzelf kon zijn identiteit niet bewijzen, hij werd meegenomen naar zijn hotel, waar alles werd opgeklaard. De agenten dankten Dylan voor zijn medewerking en lieten hem weer vrij zijn gang gaan.

     Alles was deze keer verlopen zonder gebrul, gescheld of verwijten van racisme van de kant van het slachtoffer van ‘politiewillekeur’, en misschien zelfs van racisme, want de melding aan de politie was gekomen uit een buurt die in de meerderheid wordt bewoond door latino’s. Om in de geest van Gates te blijven: werd het gedrag van Dylan verdacht gevonden omdat hij blank is?

P.S. Een Amerikaanse commentator schreef dat de twee politieagenten cultureel duidelijk tekortschoten, vermits Dylan voor hen een volslagen onbekende was. Dat weten we alweer: het culturele niveau van de Amerikanen wordt door sommigen afgemeten aan hun vertrouwdheid met de naam van Dylan. Dat is een heel grote eer voor iemand die met een zeurige stem karamellenverzen ten gehore brengt. Nu ja, we hebben het de laatste weken vaak genoeg gehoord: in de ogen van de Belgen, en zelfs van sommige Vlamingen, die gezien het vergelijkingsmateriaal waarover ze beschikken beter kunnen weten, is René Magritte een groot schilder.

 

 

 

(634) BOEREN EN STADSLUI

Donderdag 13 augustus 2009

 

     Sinds jaren heerst er op het Nederlandse platteland onenigheid tussen de plaatselijke boeren en de stadsmensen die er leegstaande boerderijen als woning gebruiken, maar het lawaai en de stank die landbouw en veeteelt meebrengen er niet willen bijnemen.

     Omdat de wetgever de bijverschijnselen kent die deze bedrijven veroorzaken, heeft hij de boerderijen destijds een minder strenge reglementering opgelegd. ‘De mestlucht hoort erbij’, en de stedeling die zich in een landbouwgebied wil vestigen weet wat hem te wachten staat. Om de nieuwe inwoners te vrijwaren van geur- en lawaaihinder, moeten de ‘stankcirkels’ rond de boerderijen verkleind worden, met het gevolg dat het voor de boeren steeds moeilijker wordt hun activiteiten uit te oefenen.

     Het CDA wil nu het begrip ‘plattelandswoning’ in de wet laten vastleggen, zodat de actieve boerderijen hun lagere milieuregels kunnen behouden, zelfs naast een ‘burgerwoning’.

     De wijsheid die ten grondslag ligt aan deze maatregel, de nieuwkomer moet zich schikken of vertrekken, kan oplossingen bieden voor diepere conflicten dan ruzies tussen boeren en stedelingen over stank- en lawaaihinder. Ze heeft dat ook eeuwenlang gedaan, tot het progressisme de verering van de ‘andere’ als universele godsdienst invoerde en de beproefde gedragsregel bij de hoofdzonden werd ondergebracht als een vorm van segregatie, apartheid of racisme.

     De Nederlanders laten zich dikwijls door nieuwerwetse trends meeslepen, als ze maar het stempel ‘progressief’ of ‘verdraagzaam’ dragen. Maar als ze dit plan ter verdediging van de oudmodische boerenstand doorzetten, vervoegen ze voor één keer de wereldwijze Vlamingen die de immigranten in Vlaanderen, met inbegrip van de Walen en verwaalsten, vriendelijk verzoeken zich aan de wetten en regels van Vlaanderen te onderwerpen. Of, om in de stijl van het onderwerp te blijven: wie de Vlamingen (of de Germanen) niet kan rieken, moet maar afstand houden!

 

 

(633) HET AMERIKAANSE MODEL

Zondag 9 augustus 2009

 

     Zou S. Allen Counter, een zwarte professor van de universiteit van Harvard, vertrouwd zijn met het Nederlandse spreekwoord: een goed voorbeeld doet goed volgen? Waarschijnlijk niet, hoewel aan die instelling, waarvan de naam nooit uitgesproken of neergeschreven wordt zonder toevoeging van de lofprijzing prestigieus, geen enkele intellectuele krachttoer kan uitgesloten worden. De woorden prestigieus en Harvard zijn zo onafscheidelijk verbonden dat ik ben gaan geloven dat het adjectief deel uitmaakt van de naam, zoals de adellijke titel van iemand die niet alleen een familienaam heeft maar ook graaf of baron is.

     In elk geval wil de heer Counter het exploot van de heer Henry Louis Gates Jr., ook van Harvard, die de politie van zijn woonplaats Cambridge onlangs heeft aangeklaagd omdat ze hem racistisch had behandeld, nog eens overdoen.  De oneerbiedige behandeling die Counter te beurt is gevallen vanwege diezelfde politie van Cambridge (Boston), dateert weliswaar van drie jaar geleden, maar een racistische misdaad verjaart nooit. De politie moet niet hopen er met een vermaning af te komen, want de Boston Globe die over de zaak bericht, noemt het slachtoffer ‘a prominent Harvard Medical School professor and head of the Harvard Foundation for Intercultural and Race Relations. Een man die volgens zijn titels zich onder andere toelegt op het verbeteren van de relaties tussen de rassen, zal zich niet met een verontschuldiging laten paaien.

     Is de reputatie van de Universiteit van Harvard als lichtbaken van de VS en van heel de wereld, verdiend? Natuurlijk is ze onlangs in het nieuws gekomen wegens het incident met professor Gates, van wie men ondertussen weet dat hij niet alleen een arrogante, ijdele en geldzuchtige carrièremaker is, maar ook een racist. Natuurlijk is de politieke en morele viespeuk Edward Kennedy gevormd door Harvard. Maar één schaamteloze hypocriet en één veelzijdig afvalproduct kunnen de faam van het monument Harvard niet ernstig aantasten, zelfs als die twee geen uitzonderingen zijn. Doorslaggevend is alleen of de universiteit trouw gebleven is aan haar leuze Veritas, waarmee wel bedoeld zal zijn: de waarheid tot elke prijs.

     Precies op dat gebied is Harvard de laatste jaren zwaar tekort geschoten. Twee voorbeelden.

     In 2001 vond de nieuwe president van Harvard, Lawrende Summers,  het nodig een gesprek te hebben met de zwarte professor Cornel West van de afdeling Afro-American Studies. Hij verwaarloosde volgens de president zijn onderwijstaken, besteedde te veel tijd aan zijn opdracht als adviseur van enkele politici en aan de opname van zijn eigen CD met rapmuziek, en deelde bovendien te vrijgevig hoge graden uit. Professor West mobiliseerde het hele plaatselijke en nationale zootje van verongelijkte zwarte politici en intellectuelen, waaronder professor Henry Louis Gates (toen al een bezig kereltje), en begon een ‘actie’. De details daarvan hebben geen belang, want het resultaat was wat men kon verwachten. We zijn immers in Harvard zei één van de commentatoren. Summers moest zijn ongelijk toegeven, zong als boetedoening de lof van de ‘diversiteit’ en beloofde ze nog te zullen uitbreiden. De wetenschap en het onderwijs hadden het moeten afleggenen tegen de zakkenvullers van het professionele antiracisme.

     In 2006 wordt diezelfde Lawrence Summers, nog steeds president van Harvard, opnieuw ter verantwoording geroepen. Hij had in 2005 een gewaagde uitspraak gedaan over de vraag waarom vrouwen minder talrijk zijn dan mannen op het hoogste niveau van onderwijstakken zoals wetenschappen, wiskunde en toegepaste wetenschappen. Volgens hem zou dat te wijten zijn aan het feit dat minder vrouwen voldoende hoogbegaafd zijn om tot dat niveau door te dringen. Mannelijke discriminatie zou er niets mee te maken hebben. De president werd uiteindelijk gedwongen ontslag te nemen. (N.B. Dit was een dubbele overwinning van de progressisten: op een racist die ook een seksist bleek te zijn.)

     Deze anekdotes over de duistere kanten van Harvard dienen ook om te illustreren hoe het heden van de Amerikanen er uitziet. Ze zijn het slachtoffer geworden van hun eigen verscheidenheid. Men kan opwerpen dat ze die niet zelf hebben gezocht, dat hun voorouders hun toekomstige zwarte landgenoten hebben ingevoerd. Juist. Maar waarom blijven ze hun diversiteit aanprijzen, waarom laten ze massaal Afrikaanse, Mexicaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische immigranten en binnendringers toe zonder ze ernstig te ziften? Waarom blijven ze hun overkokende smeltkroes voorstellen als een voorbeeld voor alle andere landen en continenten?

     Men heeft in Europa de Amerikanen altijd als wat kinderlijk voorgesteld. Is die tijd voorbij? Zijn ze nu zo cynisch geworden dat ze ons een vorm van samenleving toewensen die ze op eigen bodem, voor hun eigen ogen zien uiteenvallen?

 

 

(632) EEN HEILMIDDEL TEGEN DE ONWETENDHEID?

Donderdag 6 augustus 2009

 

     Vlaanderen is maar een klein gedeelte van een klein land. Het verdwijnt in het niet naast respectievelijk Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Ik neem die twee landen als vertrekpunt voor enkele losse overwegingen over de gedrukte pers en de internetsites, omdat ze die media alleen al door hun taal overheersen.

     Het heeft eigenlijk niet veel zin de durf en de onafhankelijkheid van de klassieke pers en de politieke websites van die twee grootmachten op het gebied van de nieuwsmedia, te vergelijken met wat Vlaanderen (of een ander klein westers land) er kan tegenoverstellen.

In grote landen kunnen stoute publicaties, ook die op internet, alleen al om financiële redenen beter standhouden. Vele toonaangevende en ophefmakend artikelen verschijnen daar om die reden op het net. Commentatoren worden vaak bekend via het net. In kleine landjes is de pers politiek bijna volledig gelijkgericht en schuifelen de meeste commentatoren op platvoeten rond. De websites worden er vaak draaiende gehouden door goedmenende en vlijtige dwarsliggers, die echter door de pers die de politieke machtsblokken vertegenwoordigen, worden weggedrukt.

     Niemand in de grote landen kan de eer voor het succes opeisen, niemand in de kleinere landen moet zichzelf schuldig voelen. De machtsverhoudingen zijn nu eenmaal zo.

     Maar het Engelse en het Amerikaanse webwereldje dankt zijn succes niet alleen aan de grote financiële ondersteuning waarop ze kunnen rekenen. De bezoekers worden ook aangetrokken door de oneerbiedige behandeling waaraan een abnormaal groot aantal websites alle vormen van moderne kwezelarij onderwerpen (de gelijkheid van de rassen en van de geslachten, de internationale verbroedering, de democratie, de verdraagzaamheid, de vooruitgang, de seksuele revolutie, het antifascisme, de amorele moraal, de aanbidding van de technische wetenschap, de mensenrechten, het respect voor gediplomeerde ezels, de verheerlijking van de jeugd en van het verse vlees, enz. Het Angelsaksische deel van het internet telt in verhouding het grootste aantal rechtse columnisten en verslaggevers, en wemelt dus van de onthullingen en de stekelige commentaren over de lievelingen van de weldenkende, dus linkse kringen. Die verkeerd gerichte kritiek irriteert natuurlijk de progressieve Europese azijnpissers, vooral omdat ze tot hun woede en verbijstering het publiek aantrekt.

     Ik heb hier lukraak enkele voorbeelden verzameld van de pikante verhalen die ik bij het grasduinen op het net heb gevonden.

<   0   >

     Uit de website VDARE.com, die gespecialiseerd is in de legale en illegale immigratie in de VS op een manier die de bien pensants doet griezelen, komen de eerste vier uittreksels.

 

     * In Phoenix (Texas) en omgeving valt de vermindering van het aantal illegale immigranten die nu wordt geconstateerd, samen met de afname van het aantal misdaden.

In de eerste vijf maanden van 2009: 25 percent minder misdaden in vergelijking met dezelfde periode in 2007 (toen de economie begon te verzwakken), en 12 percent minder gewelddadige misdaden.

[Eer wie ere toekomt. De gegevens komen uit de Phoenix Business Journal. Texas is natuurlijk een van de meest barbaarse staten van de VS. Het is dus mogelijk dat de illegale bezoekers zijn verdreven door de onverdraagzaamheid van de revolverhelden. Maar in dat geval blijft toch de waarneming geldig dat ze een deel van de misdadigheid hebben meegenomen.]

     * In een meer beschaafde streek: Dorchester (Massachusetts).

Zondag 2 augustus vielen daar twee doden door schotwonden nadat een gevecht in een Kaapverdisch restaurant uitliep op een schietpartij. De twee slachtoffers en de andere betrokkenen waren afkomstig van de Kaapverdische Eilanden.

Misschien een gewoon incident, maar het bericht vermeldt twee pikante bijzonderheden.

- Toen in 2006 wat toen nog een bar was, werd omgebouwd in een restaurant, hadden de buurtbewoners gehoopt dat door de nieuwe status het leven in de omgeving rustiger zou worden.

- Aan de ingang van het eethuis hangt een mededeling met kledingsvoorschriften. O.a. zware overjassen en capuchons zijn verboden. Omdat ze wapens kunnen verbergen of iemand onherkenbaar maken?

     * Uit meer burgerlijke kringen (de familie van de president).

Mevrouw Zeituni Onyango, de tante van president Obama, heeft haar intrek genomen in een appartement van een stedelijk wooncomplex in Boston, waar ze zich wil voorbereiden op haar uitwijzingsproces. Ze verbleef onwettig in het land sinds ze in 2004 bevel kreeg het land te verlaten.

Een groot deel van de Amerikanen vraagt zich af hoe ernstig de president het meent met de handhaving van de immigratiewetten.

     * Over een ‘zwarte ‘ die zijn afstamming niet verbergt.

De eerste zich ‘zwart’ noemende president van de VS is feitelijk een halfbloed. Obama doet het voorkomen alsof zijn blanke moeder helemaal geen rol heeft gespeeld bij zijn verwekking. Dat weet ondertussen iedereen die zijn nieuws niet uitsluitend haalt bij de progressieve kranten en zenders. Minder algemeen is geweten dat de gekleurde golfkampioen Tiger Woods niet is ingegaan op het voorstel van het sportmerk NIKE om gebruik te maken van de populariteit van de Afro-Amerikaanse atleten en zichzelf dus voor ‘zwarte’ uit te geven. Hij was namelijk niet bereid zijn Thaise moeder af te vallen.

<   0   >

     Het laatste voorbeeld komt van een Engelse site. Het verdient een eervolle vermelding omdat het de zelfstandigheid en het eergevoel van de makers van de website bewijst. SPIKED is een links webmagazine dat desondanks het obscurantisme van links durft hekelen.

    Het heeft nu het initiatief van twee vakbonden aangeklaagd, die beide een zwarte lijst willen opstellen om leden van het British National Front (BNP) te beletten hun beroep uit te oefenen: de Britse lerarenvakbond UK Teachers’ Union (NASUWT), en de bond van openbare en commerciële diensten Public and Commercial Services Union (PCS).

Het originele en het moedige van die aanklacht bestaat erin dat ze geformuleerd is door een vooraanstaand lid van de PCS zelf. De auteur wijst zijn syndicaat er o.a. op hoe gevaarlijk de geplande actie zou kunnen uitvallen. In het verleden hebben de werknemers immers soortgelijke ‘zwarte lijsten’ misbruikt tegen de arbeiders, met de vakbondsmensen als eerste slachtoffers. Zijn protest is dus niet onbaatzuchtig, maar ingegeven door eigenbelang. Bovendien vergeet hijzelf ook het een en ander, bijvoorbeeld dat de ‘fascisten’ de ‘democratische’ actie van de syndicaten zouden kunnen beantwoorden met de oprichting van milities en knokploegen. Maar dat doet er hier niet toe. Belangrijk is dat een syndicalist zijn eigen bond durft verwijten in de lage praktijken van haar tegenstanders te vervallen. Wanneer zal ik een ABVV-er kunnen toejuichen omdat hij de leden van het Vlaams Belang verdedigt tegen uitsluiting en broodroof door zijn eigen organisatie?

 

     De Vlaming die over wat in het buitenland gebeurt iets meer wil weten dan wat oppervlakkige algemeenheden, heeft niets aan de Vlaamse media (kranten en zenders). Als die ter plaatse eigen vaste correspondenten hebben, wat zelden het geval is, wordt hun berichtgeving daardoor niet veel beter, want die specialisten gaan zelden op zoektocht buiten het terrein dat al door de persagentschappen is afgegraasd. Dat kan trouwens moeilijk anders, want beide soorten komen uit dezelfde progressieve kweekscholen. Ze mishandelen hun nieuwsberichten en hun commentaar op dezelfde geijkte manier.

     Hij neme zijn toevlucht tot het internet en raadplege vooral de websteks die door onze zedenmeesters afgeraden worden. Hij zal niet meer onwetend door het leven gaan en zijn geestelijke gezondheid zal er wel bij varen.

 

 

(631) Prof. GATES EN ANDERE ARME NEGERTJES

Zondag 2 augustus 2009

 

     De discussie bij ons over het gedrag van de jongeren, en die in de VS over het incident tussen de blanke politieman Crowley en de zwarte professor Gates, hebben een punt van gelijkenis.

     De Belgische humanisten willen niet gezegd hebben dat de jongeren een grotere neiging tot misdadigheid vertonen dan de autochtone jeugd. Hun Amerikaanse tegenhangers verdedigen de Afro-Amerikanen tegen de beschuldiging de blanken in gewelddadige criminaliteit te overtroeven.

     We kennen de vaak twijfelachtige argumenten waarmee de Belgische antiracisten hun positie verdedigen (antiracisten, ofwel racisten van een tendens die zijzelf antiracistisch noemen). In het geval Gates in de VS geven de partijgangers van de zwarte professor de indruk dat ze in de leer zijn geweest bij de Belgische verdedigers van de jonge immigranten. Zij beweren dat de blanke politieman heeft gehandeld uit een soort racistische vooringenomenheid. Volgens hen worden zwarten door de politie gemakkelijker van misdaden en kwade bedoelingen verdacht dan blanken, en daarom vaker, en vaker zonder aanleiding, op straat gecontroleerd.

     Op de progressieve Amerikaanse website COUNTERPUNCH staat een lang artikel over het geval Gates: Rationalizing Racial Oppression.

Ik beperk mij tot de bochtige passages die de hoofdstelling ervan moeten bewijzen. Die luidt: het feit dat zwarten en blanken percentsgewijs even vaak door de politie tegengehouden worden, is geen bewijs van een gelijke behandeling.

 

<> Afro-Amerikanen leggen per jaar en per hoofd gemiddeld 2200 minder mijlen af dan blanken. Dus: blanken lopen het risico veel vaker tegengehouden te worden dan zwarten. Het feit dat het bij blanken en zwarten in dezelfde mate gebeurt, bewijst dat de zwarten op dit gebied ongelijk behandeld worden.

H.S. Deze redenering is bij de haren getrokken. Belangrijk is niet alleen hoeveel mijlen een zwarte of een blanke met de auto afleggen, maar ook waar ze die afleggen. Als de blanken meer afstand afleggen in de woestijngebieden van de VS dan in de grote steden, zullen ze niet vaak een politiepatrouille tegenkomen. Als de zwarten vooral rondrijden in of in de omgeving van de grote steden, zullen ze op elke staathoek een politieauto ontmoeten. Dus: niet alleen hoeveel men rijdt, maar ook waar men rijdt, bepaalt het aantal keren dat men door de politie wordt gestopt.

<> Een onderzoek heeft uitgewezen dat in New York op 4,7 tegengehouden blanken een aanhouding volgt, terwijl daarvoor 7,3 tussenkomsten bij zwarten nodig zijn.

H.S. Bewijst dit niet eerder het tegenovergestelde van wat de auteur wil bewijzen? Ziet men bij de zwarten gemakkelijker iets door de vingers?

<> Sommigen beweren dat het nogal vanzelfsprekend is dat de zwarten strenger in het oog gehouden worden, aangezien zwarte mannen tussen 18 en 24 jaar tien keer zoveel moorden begaan als de blanken en latino’s samen, en zeven keer zoveel voor alle leeftijdsgroepen samen.

De auteur bagatelliseert deze statistiek: 7000 moorden door zwarten per jaar betekenen ongeveer 2,1 honderdste van een procent van de zwarte bevolking. Kan dit minieme aandeel al die pesterijen tegenover gewone zwarten rechtvaardigen?

H.S. Wat weegt het zwaarst? 100 zwarten die op straat onterecht door de politie worden gecontroleerd, of 1 blanke die wordt vermoord omdat maar de helft van hen wordt lastiggevallen?

<> De auteur maakt ook een grapje. In New York City waren in het eerste trimester van 2009, 52 % van de personen die door de politie werden gecontroleerd, zwarten. Die maken 24 % van de bevolking uit, maar begaan 68 % van de gewelddadige misdaden, 82% van de overtredingen met vuurwapens en 72 % van de berovingen. Al bij al worden de zwarten dus minder gecontroleerd dan de blanken!

Nu het grapje. Waarom voert de politie van New York desondanks zo overijverig controles op de blanken Omdat ze zo’n schrik heeft van de political correctness dat ze haar beroepsplicht vergeet en de blanke voorbijganger toch maar ondervragt?

H.S. Het grapje is te flauw om effect te hebben. De auteur doet alsof hij de statistieken niet kent van de ravages die de PC aanricht bij blanke ambtenaren, politiemensen, huiseigenaren, leraren, professoren, enz. …

    

     Ik heb alleen commentaar gegeven bij de weinige min of meer heldere opmerkingen van de auteur, voor zover ik ze heb kunnen lospeuteren uit het taaie en vormeloze proza waarin het stuk is gesteld. Het zou wellicht helemaal ondoordringbaar zijn geworden, als hij niet af en toe cijfertjes had gebruikt.

 

 

(630) KORTWEG woensdag 29 juli 2009

 

     De zwarte en progressieve Barack Obama is president van de VS. De democratische Partij heeft de meerderheid in het Congres en in de Senaat. Hebben de verkiezingsoverwinningen van links in de VS de Amerikaanse Joden het hoofd op hol gebracht? Voelen ze zich meer dan ooit sterk genoeg om westerse democratische vrijheden die hen niet bevallen, onder vuur te nemen? De vrijheid van meningsuiting bijvoorbeeld. De American Jewish Committee (AJC) heeft tegen de internetboekhandel Amazon klacht wegens volksopruiing ingediend, omdat het bedrijf ook ‘extreemrechtse’ publicaties verkoopt. Staat ‘extreemrechts’ hier in zijn enge betekenis, of eerder voor een groter geheel dat ook extreemlinkse, zionistische en antiblanke geschriften bevat? Dat zou hun aanklacht aannemelijker en minder sektarisch maken. Voornoemde en vele andere politieke tendensen, niet alleen het zionisme, vertonen ook fascistische facetten.

     In het geval van het zionisme is deze globalisering van het fascisme niet als provocatie bedoeld. Gezien de huidige verdrijvings- en veroveringspolitiek van Israël zou het oneerlijk zijn dat land niet de plaats toe te kennen waar het thuishoort, ook volgens de regels die het zelf hanteert en aan de anderen oplegt.

P.S. Dit is een neutrale nota. Ze houdt geen afkeuring of goedkeuring van het fascisme in. Ze veroordeelt alleen de mensen die met een gespleten tong spreken. Het is niet mijn schuld dat die bij links het talrijkst voorkomen.

=  0  =

     De Franse krant Libération is ontstaan uit het verzet tegen de Duitse bezetter. Sindsdien ijvert hij voor de bevrijding van de Fransen van elke vorm van dwang of dwingelandij.

     Maar ik lees het volgende in het artikel Obama relance la question raciale, over het incident tussen professor Gates van Harvard en de politie (overgenomen door La Libre Belgique van 25 juli)? (Zie ook nummer 629).

 

Quand il est interpellé par l'officier, un Blanc, l'homme, qui n'est autre qu'Henri Gates Jr, l'un des universitaires noirs les plus influents du pays, auteur de livres et de documentaires, président du comité de sélection du Prix Pulitzer et directeur du prestigieux Institut W.E. B Dubois sur la recherche africaine et afro-américaine de l'université de Harvard, refuse de présenter […].

 

     Lijkt dat niet op een poging van het blad om zijn lezers met heimelijke dwang een mening op te dringen?  Weliswaar valt geen enkel detail in de opsomming van de titels, functies en prestaties van professor Henry Louis Gates Jr. buiten datgene dat men van een officieel curriculum verwacht. Hoe komt het dan dat het geheel en weeë geur van kruiperigheid uitwasemt?

Er is de uitdrukking van bewonderende verwondering wanneer het hoofdpersonage verschijnt: qui n’est autre que […]. Is dat meer dan een stijlfiguur?

Er worden enkele lovende adjectieven gebruikt (l’un des […] plus influents; prestigieux institut). Dat is gebruikelijk bij een professor van één van de meest befaamde universiteiten van de VS, zeker als die tevens dé meest politiek conformistische is.

Ik weet niet met zekerheid wie hier misleid wordt. Ben ik het slachtoffer van een nieuwe soort vooringenomenheid? Ben ik geneigd de lof op professor Gates een loftuiting te noemen omdat ik aanneem dat in Europa en in de VS de gewoonte ontstaan is elke Amerikaanse kleurling die een niet alledaagse prestatie levert, een genie of nog net geen genie te noemen? Of is de vrijgevochten Libération het slachtoffer geworden van een hedendaagse dwingelandij, die van een averechts racisme, dat de gekleurde rassen boven alle andere plaatst?

     Het is wel dat mijn vooroordeel mij in een sterkere positie plaatst. Dat van Libération heeft ontegensprekelijk de meeste aanhang bij de progressisten en de humanisten. Is dat geen reden genoeg om het met het grootste wantrouwen te bejegenen?

 

 

(629) DE KRABBENGANG VAN DE ANTIRACISTEN

Maandag 27 juli 2009

 

     Hoe vaker en hoe harder een politicus liegt over zijn politieke opvattingen en doelstellingen, hoe zelfzekerder hij in zijn eigen leugens en in zijn geloofwaardigheid bij het publiek gaat geloven. Maar des te groter wordt tegelijkertijd het gevaar dat hij in een overmoedige bui ongewild zichzelf ontmaskert.

     Dat is Barack Hussein Obama, president van de Verenigde Staten, overkomen toen hij tijdens zijn persconferentie van 23 juli zijn eerste publieke commentaar gaf op het incident tussen de blanke sergeant James Crowley van de stad Cambridge (Massachusetts, VS), en de Afro-Amerikaanse Professor Dr. Henry Louis Gates jr. van de universiteit van Harvard.

 

Een zwarte professor van de prestigieuze universiteit van Harvard, die vorige week werd opgepakt toen hij thuis kwam, heeft de politie van Cambridge beschuldigd van racisme. Dat blijkt uit het politieverslag van de arrestatie, dat gisteren bekend raakte.

De 58-jarige Henry Louis Gates Junior […] werd afgelopen donderdag in verdenking gesteld voor "weerspannigheid". Volgens het politieverslag had een vrouw gezien hoe Gates met een schouderduw zijn voordeur opende. Omdat ze dacht dat het om een inbraak ging, verwittigde ze de politie. […].

Gates weigerde zijn identiteit aan de agenten bekend te maken […]. Enz. (BELGA)

(Ik veronderstel dat de algemene lijnen van het voorval gekend zijn. Hoewel: wie van de Vlaamse kranten afhankelijk is, werd maar spaarzaam of helemaal niet op de hoogte gehouden. Zolang het enigszins mogelijk is, geen kwaad woord over een zwarte professor en de eerste zwarte president van de VS!).

 

     Obama begon met te vermelden dat de professor een vriend van hem is (hij noemde hem bij zijn koosnaampje: Skip Gates), praatte dan vaag en luchtig over de strubbelingen heen, om uiteindelijk tot de te verwachten conclusie te komen: “de politie van Cambridge heeft dom gehandeld”.

     Daarmee begint de illustratie van mijn stelling in de eerste alinea over de door hoogmoed verblinde politici. Obama deed geen moeite om de feiten accuraat te beschrijven. Hij beperkte zich tot de versie van zijn kameraad Gates, die de agent van racistisch optreden had beschuldigd. Hij vergat dat er getuigen waren van het agressief optreden van Gates, dat een zwarte politieagent samen met Cowley alles had meegemaakt, dat alles begonnen was met een buurvrouw die naar de politie had gebeld om een inbraak te melden, en andere in zijn ogen waarschijnlijk onbenullige details.

     Kort nadien kreeg hij lik op stuk van de leiding van het politiecorps van Cambridge. Zij belegden op hun beurt een persconferentie om de betrokken politieman hun vertrouwen te betuigen en te protesteren tegen de smaad die hen was aangedaan door de eerste burger van het land. Daarop heeft Obama wat gas teruggenomen. Hij heeft de professor en de politieman uitgenodigd voor een biertje op het Witte Huis. Een manier om tijd te winnen?

     Door in het begin de ergste schuld bij de blanke politieman te leggen, heeft Obama een aantal naïeve blanke Amerikanen aan het denken gezet (de anderen waren daar al mee bezig). Obama heeft zich valselijk de faam van man die boven de rassen staat aangemeten. Op de website vdare.com kan men daarover een uitgebreide documentatie vinden (zoeken naar de artikelen van Steve Sailer). Zelfs in Europa, waar de media bijna systematisch alle schoonheidsvlekjes van Obama wegmaquilleren, is menigeen vertrouwd met de naam en de reputatie van Jeremiah Wright, de racistische zwarte dominee van de kerk waar Obama heeft deel van uitgemaakt (tot het om redenen van electorale tactiek niet meer kon). Heeft Obama in dit verhaal te onbezonnen kleur bekend? Het zal zeker een vervolg krijgen.

 

 

(628) KORTWEG donderdag 23 juli 2009

 

     Onlangs werd de uitgave 2009 van de Vlaamse Regionale Indicatoren voorgesteld. De gegevens waar ik hier commentaar bij lever, haal ik uit het bericht van BELGA. Ik beperk mij tot het hoofdstuk immigratie e.d.

 

(+) Over sommige aspecten van de migratie naar België blijft een grote groep Vlamingen wantrouwig.

De verklaring daarvoor werd in het verleden al vaak gegeven. De cijfers die afkomstig zijn van officiële instanties, of van groeperingen die de immigratie aanprijzen als het meest efficiënte heilmiddel voor alles wat in Europa misloopt, worden door vele Vlamingen afgedaan als propaganda. Wat ze, als ze ernstig gecontroleerd worden, ook blijken te zijn. Het geheimhouden van het aantal asielzoekers dat een verblijfsvergunning en later de Belgische nationaliteit zal krijgen in toepassing van de recent uitgewerkte regularisatiepolitiek, zal de houding van die ongelovige thomassen niet doen veranderen. (De regularisatieregeling was nog niet opgesteld op het ogenblik dat de laatste Indicatoren werden uitgerekend. Ze zal het wantrouwen niet doen afnemen).

(+) De diversiteit in Vlaanderen neemt alvast toe.

Ook dat voedt het wantrouwen van de Vlamingen. Ze vragen zich af of dat verschijnsel hen niet wordt opgedrongen door de instanties die de statistieken vervalsen om de Vlamingen te overtuigen zich bij die onvermijdelijke evolutie neer te leggen (zie hierboven).

(+) Mannen, jongeren en hooggeschoolden zijn doorgaans toleranter.

 Mannen. Zij hebben lijfelijk minder last van het vrouwvriendelijke gedrag van bepaalde soorten immigranten.

Jongeren. Vroeger noemde men hen onvolwassen. Velen van hen vinden Madonna een verleidelijk vrouwentype. Een veeg teken.

Hooggeschoolden. Die zijn langer en grondiger geestelijk misvormd door het moderne onderwijs, dan de jonge barbaren. Hooggeschoold wordt te vaak gelijkgesteld met intelligent en tot zelfstandig denken in staat, terwijl de aldus benoemde categorie in werkelijkheid vooral bestaat uit mensen die alleen op technisch gebied onderlegd zijn. Een schoenmaker blijft best bij zijn leest. Een begrotingsspecialist wordt door zijn kennis niet geholpen bij het beoordelen van een sonnet (of van de hogere politiek).

(+) Niemand beschouwt een buurt met veel mensen van vreemde afkomst als een ideale plaats om te wonen. Bijna de helft van de bevolking wil wel in een buurt wonen waar ook enkele vreemdelingen wonen.

Dat zijn natuurlijke reflexen. Is het toeval dat immigranten wijken uitkiezen waar ze tussen hun etnische of raciale soortgenoten kunnen leven?

(+) Algemeen.

Niemand doet tegenwoordig nog een poging om de argwaan van vele Vlamingen tegenover immigranten en hun voorsprekers minstens gedeeltelijk te verklaren door hun besef van de bedreiging die de inlandse migratie van Walen en verwaalste Vlamingen vormt voor Vlaams-Brabant, en op termijn zelfs voor de rest van Vlaanderen.

= 0 =

Kortweg.

Met iemand gesproken over de door Somalische piraten gegijzelde Belgen, die met een losgeld moesten vrijgekocht worden omdat het Belgische leger niet over de geschikte wapens en andere uitrusting beschikte.

Zijn reactie: waarom heeft België geen huurlingen of gewoon huurmoordenaars ingezet?

Durf ik toegeven dat hetzelfde idee ook al bij mij was opgekomen?

 

 

(627) KORTWEG maandag 20 juli 2009

 

     De kleine en grote leugens van de progressieve mythologie zijn nagenoeg onuitroeibaar. Men kan ze nog zo vaak en zo onweerlegbaar ontmaskeren, na een tijdje duiken ze toch weer op. Vooral in de media en in intellectuele middens. Waarom juist daar? Omdat die kringen vergeven zijn van de luie geesten, die niet kunnen weerstaan aan de linkse propaganda, hoewel die na twee eeuwen activiteit toch stilletjes aan moet uitgeblust raken.

     Daarom is het goed dat brave persorganen af en toe een vloekje in de moderne kerk laten weerklinken, hoe bedeesd ook. Zo heeft Knack op zijn website een artikel van de Catalaanse krant El Periodico geciteerd over de trucages die de fotograaf Frank Capa heeft gebruikt om zijn beroemde foto uit de Spaanse burgeroorlog ineen te knutselen. Ik weet niet of hij een officiële titel heeft. De dood van een soldaat misschien? De held is natuurlijk een republikeinse strijder, want de soldateska van generaal Franco kon niet op een zo fotogenieke manier te sneuvelen. Ze sneuvelden zelfs helemaal niet, ze werden alleen onschadelijk gemaakt.

     De kop van Knack is ondubbelzinnig: Beroemde foto van Capa is vervalsing. Het blad onderstreept dat de authenticiteit van de foto al meermaals in twijfel werd getroffen, en geeft de technische en historische details op die van het ‘meesterwerk’ van Capa bijna een studiomontage maken.

     Hopelijk hebben minstens enkele Vlamingen deze rechtzetting voor hergebruik in hun geheugen opgeslagen. Ze is heel geschikt als aanzet van een overzicht van de vele democratische journalisten, schrijvers, kunstenaars en politici die hun bijdrage tot de strijd van de Spaanse republikeinen vooral geleverd hebben in de Spaanse cafés en bordelen, eerder dan op het slagveld.

 

 

(626) KORTWEG zondag 19 juli 2009

 

     Het kernkabinet heeft het de voorstanders van een ‘soepele’ regeling voor de regularisatie van al in het land aanwezige asielzoekers zonder verblijfvergunning, en van hun navolgers, wel erg gemakkelijk gemaakt. De geplande rondzendbrief met de lijst van de voorwaarden waar de aanvrager moest aan voldoen om erkend te worden, is vervangen door een Instructie, een aantal richtlijnen, voor de staatssecretaris voor Asiel- en Migratiebeleid. De beslissingen neemt hij zelf. En aangezien de teksten van onze bestuurders bekend zijn om hun ‘veelzijdigheid’, kunnen we gerust stellen dat zijn beslissingen zullen gebaseerd zijn op zijn interpretatie ervan.

     Wat er gaat gebeuren is gemakkelijk te voorzien. De twee staatsecretarissen die bevoegd zijn voor het asielbeleid, behoren tot Waalse partijen die een ongebreidelde immigratie in hun programma hebben staan: Melchior Wathelet (CDH) en Philippe Courard (PS). Zij vormen een gelijkgestemd trio met Joëlle Milquet, minister van Gelijke Kansen. Geen van de drie doet in gastvrijheid voor immigranten onder voor hun partij. De reden is bekend. Die partijen en hun leiders rekenen op de dankbaarheid van de vreemdelingen om later het anti-Vlaamse kamp te versterken (meer stemmen = meer mandaten).

     Bovendien geven enkele onderdelen van de Instructie de Walen/verwaalsten bijkomende middelen om Vlaams grondgebied te veroveren of minstens onder toezicht te plaatsen. De kandidaten voor een regularisatie moeten één van beide landstalen voldoende machtig zijn. Het grootste percentage asielzoekers verblijft in Brussel. Ze zullen daar dus een attest van kennis van het Frans vragen en verkrijgen. Wat gebeurt er als ze zich daarna bijvoorbeeld in het door verwaalsing bedreigde Vlaams-Brabant vestigen? Zullen ze dezelfde taalvoorrechten opeisen als de Waalse en verwaalste inwoners van die provincie, en een handje toesteken wanneer die het etnische conflict weer eens opdrijven? Ongetwijfeld, want ze zijn niet uit liefde voor de Vlamingen naar België gekomen, en de Waalse en Vlaamse belgicisten zullen er wel voor zorgen, of er al voor gezorgd hebben, hen tegen de Vlaamse vreemdelingenhaters op te zetten.

     Het gevaar komt zoals altijd ook van de Belgische Vlamingen. Het volstaat de reactie van de Brusselse VLD-er Vanhengel te registreren om dat te onderkennen. De man heeft als ‘Vlaams’ minister in de regering van het hoofdstedelijk gewest, jarenlang met nooit aflatende ijver de anti-Vlaamse politiek van de Waalse/verwaalste coalitie in Brussel gesteund. Ondertussen is hij lid van de Belgische regering geworden. Hij juicht nu vanzelfsprekend de nieuwe, even anti-Vlaamse asielregeling toe. Hij zal zich niet eenzaam voelen. La Libre schrijft vandaag op haar website dat de VLD even gelukkig is met de nieuwe regeling als de PS en CDH.

     Wie heeft nog argumenten tegen het asielbeleid nodig, als hij gewoon noteert welke Waalse en Vlaamse individuen en groepen het steunen?

 

 

(625) REDENAARSTALENT IN HET VLAAMS PARLEMENT

Woensdag 15 juli 2009

 

     Ik heb het verontwaardigde gegil over de persoon van de nieuwe Vlaamse minister van Cultuur onbewogen aan mij laten voorbijgaan.

     Om twee redenen.

     Mijn laag-bij-de-grondse mening over de kunstenaars die als bij mirakel ineens de Vlaamse cultuur willen verdedigen, stemt overeen met de doorgaans smalende lezerscommentaren over de malcontenten, die de kranten op hun websites hebben gepubliceerd:

Subsidievretend … Zichzelf bewierokend … De linkse kaviaarkunstenaars voelen iets … Zogenoemde kunstwerken, zoals rotte hesp op zuilen plakken … .

     Bovendien behoren al die onverwachte minnaars van Vlaanderen tot de officiële cultuur. Want hoe revolutionair zij zich ook voordoen, hoe exclusief hun kliek ook is samengesteld uit alle ondersoorten van het progressieve ras, ze horen thuis in en worden vertroeteld door het wereldje van de universiteiten, de musea, de culturele bedrijven en de cultuurambtenaren. Waar de uitwasemingen van Simon Vinkenoog  gedichten worden genoemd, de fletse affiches van René Magritte tot schilderkunst worden verheven, en vuilschrijverij het meest gevorderde stadium van de culturele evolutie vertegenwoordigt.

     Ik vond het verfrissend dat mevrouw de verse minister zich niet herinnerde welk boek ze het laats had gelezen. Als een Vlaams politicus zijn lectuur blootgeeft, krijgen we gewoonlijk een demonstratie van het reinste conformisme. Toen Guy Verhofstadt zich in Toscane terugtrok, ging hij Marcel Proust lezen. Onlangs, in een gesprek van Herman van Rompuy met De Tijd, vernamen we dat hij Albert Camus als zijn lievelingsauteur beschouwt. In beide gevallen helemaal zoals het voor Belgische Vlamingen hoort. Twee Fransen (het fijnste komt uit Frankrijk, nietwaar; in geen geval een Duitser vermelden), tevens officieel erkende figuren (geen twijfelachtige democraten zoals Jean Raspail of Pierre Drieu La Rochelle).

     Stel even dat de nieuwe bestuursvrouw, om te bewijzen dat ze in en mee is, een van de afgoden van de VRT had genoemd! Welke gezonde geest zou haar dan ooit nog ernstig kunnen nemen?

     Tom Lanoye beperkt zich in zijn kritiek op de nieuwe Vlaamse regering niet tot de minister van Cultuur. Aangezien men van taal en cultuur verwacht dat ze in belangrijke mate het karakter van de Vlaamse deelstaat mede zouden bepalen, had hij graag een ‘begeesterende regeringsverklaring’ gehoord in plaats van ‘een binnensmonds gemompelde catalogus die bijeengeschreven lijkt door een boekhouder op sterk water.’

Daarin heeft hij niet volledig ongelijk. Hij vergeet echter dat dergelijke enthousiasmerende verklaring tot de kunst van de welsprekendheid behoort, en dat ze aan enkele voorwaarden moet voldoen om het niveau te bereiken dat hij ervan verwacht.

Het onderwerp alleen al moet een minimum aan passie kunnen losmaken bij de spreker. De verklaring van een aantredende regering, die een behoorlijk aantal zakelijke en technische gegevens niet mag overslaan, is niet erg geschikt om tot lyrische uithalen te inspireren. De begeesterende toespraken uit het verleden waarvan opnames beschikbaar zijn, en die we dus in al hun aspecten kunnen beoordelen, tonen aan dat de redenaars een onderwerp behandelden dat hen ‘lag’, omdat het hen lag en ze het doorgaans zelf hadden gekozen. Om de correctheid van mijn niet meer zo frisse herinneringen te verifiëren, heb ik enkele uittreksels van bekende balkonredevoeringen van Benito Mussolini  herbeluisterd. Dat zijn inderdaad toespraken die iedereen, ook Tom Lanoye, kunnen begeesteren. Maar van een regeringsverklaring in het parlement, met de onvermijdelijke slaapverwekkende gegevens over de begroting, kan men niet hetzelfde verwachten.

Er is nog een ander element dat een redevoering maakt of kraakt: gewoon het stemgeluid van de spreker. Ik herinner mij een radio-interview met de Nederlandse schrijver A. den Doolaard, waarin hij vertelde over een redevoering van Joseph Goebbels die hij in de jaren dertig in Berlijn had gehoord. Al van op afstand werd hij via de luidsprekers aangezogen door het stemgeluid van Goebbels, de man ‘met de meest fascinerende redenaarsstem die ik ooit heb gehoord’ (ik citeer uit het geheugen). Men kan iemand die dat natuurtalent niet bezit, toch niet om die reden verbieden minister-president van Vlaanderen te worden!

     Op dit ogenblik is de Amerikaanse president Barack Obama ontegensprekelijk de internationaal bekende politicus met de meest opvallende redenaarstalenten. Goede teksten, een soepele voordracht zonder haperingen, een klare uitspraak. En diegenen die zich afvragen of hij ook een passie koestert, waarvan hierboven is gezegd dat ze noodzakelijk is om van iemand een goed redenaar te maken, kunnen hun twijfels laten vallen. Hij bezit ze wel degelijk. Hij is een racist, die zich met welbehagen de eerste zwarte president van de VS laat noemen, en in zijn geschriften niet veel aandacht besteedt aan zijn blanke moeder. Daarnaast is het na enkele maanden dienst al duidelijk dat hij voortgedreven wordt door zijn droom de macht in de VS over te dragen aan de zwarte en andere gekleurde Amerikanen, met de hulp van de niet blanke legale en illegale immigranten. Die hartstocht blijkt niet uit de bezadigde manier waarop hij zijn redevoeringen brengt. Op dat gebied verschilt hij in hoge mate van de grote fascistische en nazistische redenaars, die er een schreeuwerige en opruiende stijl op nahielden. Maar hun passie is ook bij hem elk ogenblik aanwezig. Op die manier is hij dan weer geschapen naar hun beeld en gelijkenis. Zijn progressieve bewonderaars zullen dat vroeg of laat ontdekken.

 

 

(624) KORTWEG dinsdag 14 juli 2009

 

     De Oeigoeren zijn een bevolkingsgroep van Turkse afstamming uit de Chinese regio Xinjiang. Ze komen af en toe in het wereldnieuws, namelijk wanneer ze gewelddadig protesteren tegen de discriminatie waaronder ze volgens hen te lijden hebben vanwege Peking. Dat stuurt jaarlijks duizenden Han-Chinezen naar de streek, zogezegd om ze te moderniseren. Sommige waarnemers beweren dat de bedoeling van die invoer eerder is, de niet chinezen door middel van culturele en taalkundige  verbastering te onderwerpen.

Dat is niet uitgesloten, want het stemt overeen met een politiek die ook op andere plaatsen van de wereld waar een etnisch conflict de rust verstoort, door de meest agressieve groep wordt toegepast. In België bewijst de verwaalsing van Vlaams-Brabant door onder andere ‘Franstalige’ immigranten, dat het fenomeen Europa niet vreemd is. De Vlaamse partijen zouden een inventaris moeten opmaken van alle landen waar het zich voordoet, om de Walen/verwaalsten te tonen dat het flamingantisme slechts één uiting is van een beweging voor vrijheid en onafhankelijkheid die overal ter wereld vertegenwoordigd is.

     Frieda Brepoels van de N-VA wees onlangs op de overeenkomst tussen het verlangen naar onafhankelijkheid van de Vlamingen en de rebellie van de Oeigoeren. Ze had het voorbeeld van de Oeigoeren tevens kunnen gebruiken om de anti-Vlaamse Belgen die dat streven met alle middelen tegenwerken, duidelijk te maken dat ze met vuur spelen.

= 0 =

     ‘De beveiligingsbusiness in Zuid-Afrika draait overuren’ zegt een artikel op de website depers.nl. En nog: ‘Zuid-Afrika valt niet te beveiligen’. Er staat een uitgebreid arsenaal van dure en technisch verfijnde beschermingsinstallaties ter beschikking van de burgers die ze kunnen betalen. De jaarlijkse groei van het zakencijfer van die bedrijfstak bedraagt 8 tot 10 procent. Het land telt met 380.000 man ruim 50 procent meer privébewakers dan politieagenten.

     Het goede nieuws over de misdadigheid wordt niet verzwegen. Het bericht gaat immers over Zuid-Afrika, en wie durft dat even zwart afschilderen als het werkelijk is? ‘Over zijn geheel genomen dalen de criminaliteitscijfers. Vijftig moorden per dag is minder dan voorheen. Datzelfde geldt voor de bijna honderd verkrachtingen per dag. Maar er zijn ook misdaden die toenemen zoals berovingen en inbraken.’

     Aangezien de gevolgen van de uitbuiting van de zwarten door de blanken waarschijnlijk op verre na nog niet zijn weggewerkt, veronderstel ik dat bijna uitsluitend blanken zich de dure beveiligingsinstallaties kunnen betalen. En aangezien we evengoed mogen aannemen dat de blanken zich na al die kosten in hun versterkte burchten zullen opsluiten om niet op straat gewelddadig aan hun eind te komen (het aantal moorden is weliswaar verminderd, maar toch …), blijft één vraag open: ‘Als de niet meer zo talrijke blanken minder dan  hun aandeel in die moorden begaan, wie leveren dan het grootste deel van de daders?’

 

 

(623) ONGEWENSTE WAARHEDEN

Donderdag 9 juli 2009

 

     Sommige politieke en historische waarheden worden pas na vele jaren aanvaard, omdat ze moeten optornen tegen de belangen van de heersende machtsblokken en de vooringenomenheid van de grote mediagroepen.

     De Verenigde Staten hebben een dergelijk proces van aanslepend obscurantisme meegemaakt vanaf het einde van de jaren veertig van de vorige eeuw, de beginperiode van de Koude Oorlog. Toen kwam stilaan aan het licht dat een aantal vooraanstaande progressieve politici, diplomaten, academici, journalisten, schrijvers en wetenschappers voor de sovjets hadden gespioneerd en in sommige gevallen nog spioneerden. Het heeft echter geduurd tot de val van het Sovjetrijk en de vrijgave van de KGB-dossiers, voordat de zendelingengenootschappen van Amerikaans links aarzelend begonnen toe te geven dat sommigen van hun meest geëerde figuren verraders waren. De bekendste was Alger Hiss, die nog gedurende vele decenniën een geur heiligheid heeft verspreid. Pas onlangs, in 2009, verscheen er een boek* dat volgens de bespreking ervan die ik vandaag heb gelezen, eindelijk tabula rasa maakt van de zoeterige verhaaltjes over deze linkse heldenfiguur die nog altijd de ronde deden.

* (Spies: The Rise and Fall of the KGB in America. John Earl Haynes, Harvey Klehr, and Alexander Vassiliev, Yale University Press. Bespreking door Justin Raimondo in The American Conservative. Ook te vinden op de website van het magazine).

(N.B. De echte rehabilitatie van Joseph McCarthy, de man die heel vroeg deze fellow traveller ontmaskerde, stuit nog altijd op fanatieke tegenstand).

     Op dezelfde dag twee getuigenissen lezen van de buitengemene standvastigheid waarmee mensen een op kaduke grondvesten steunend  een geloof kunnen aanhangen, is geen banaal feit. Dat is mij vandaag overkomen. Want na het verhaal over de Amerikanen die gedurende tientallen jaren de doorzichtige leugens van een troep cryptocommunisten hebben geslikt, vond ik, deze keer in het Franse blad Le Monde van 9 juli, de beschrijving van een geval van vergevorderd belgicisme.

     De Belgische premier Herman Van Rompuy mag er zijn zeg doen over de toekomst van België. Hij vertelt niets nieuws. Dat hoeft ook niet, want nieuwigheden afratelen hoort bij oppervlakkige geesten. Het is ook moeilijk. België werd opgericht als eenheidsstaat, een keuze die voor de belgicisten onherroepelijk is. Daar kan ook HVR niet buiten. Daarom zegt hij: ‘L’éclatement de la Belgique, c’est le scénario du chaos, de l’aventure et  de l’appauvrissement.’

Maar zijn trouw aan het oude België geeft hem niet het recht om aan de Vlaamse Belgen de vrijheid te ontzeggen om een andere staatsvorm te verkiezen: ‘Ce qu’il faut faire, c’est endiguer les particularismes et les populismes’. Zijn gelijkstelling van deze twee verschijnselen met ‘les plus grands dangers qui nous menacent’ kan trouwens uitgespeeld worden tegen België. Als de stichters van België zich niet hadden laten verblinden door het voorbeeld van Frankrijk, de unitaristische staat bij uitstek, als ze van in het begin rekening hadden gehouden met de tweeledigheid van zijn bevolking, Germanen en Romanen, zou het nu niet meer hoeven gesplitst te worden.

     De belgicistische verdwazing van HVR gaat nog verder. Hij wil ze opdringen aan heel Europa. Het ‘particularisme en het populisme’ moeten volgens hem niet alleen in België, maar in heel Europa uitgeroeid worden. Met andere woorden: het unitaire Belgische model moet toegepast worden op alle staten van de Europese Unie, zonder acht te slaan op hun samenstelling en hun voorgeschiedenis, en zelfs als sommige eraan zouden ten onder gaan.

     De bedekte waarschuwingen van HVR aan de toekomstige Vlaamse regering en aan Vlaanderen in zijn geheel, stemmen overeen met wat men van een Belg mag verwachten.

In het verleden heeft men telkens jaren nodig gehad om de achtereenvolgende grondwetswijzigingen te verwezenlijken. Loont het dus wel de moeite eraan te beginnen? De economische en financiële crisis heeft de institutionele agenda op de achtergrond gedrongen; de nieuwe Vlaamse regering zal het op die punten moeilijk hebben. Is het verstandig er ook nog de communautaire perikelen bij te halen?

En om de aantredende Vlaamse regering alle illusies te ontnemen: ‘Le conflit autour du sort de l’arrondissement de Bruxelles et de sa périphérie (?) sera évoqué  au printemps 2010.’ Evoqué? Vermeld, aangeroerd? En in rengalop afgevoerd?

     Eén zin haal ik nog uit het gesprek omdat ze mits een kleine aanpassing het personage HVR en zijn partij CD&V zo goed typeert: ‘On peut voter pour un parti séparatiste sans l’être soi-même.’ Of: Men kan verkozen worden op een Vlaamse lijst zonder zich zelf een Vlaming te voelen.

 

 

(622) KORTWEG dinsdag 7 juli 2009

 

     Humanisten kunnen kwezelachtig preuts zijn in hun woordkeus wanneer een door hun sekte beschermde soort in opspraak is geraakt. Het Laatste Nieuws publiceert schokkende beelden (vindt het zelf) van een pedofiel (ook een letterlijk citaat) die in Jemen een kogel in het hoofd krijgt (in uitvoering van zijn terdoodveroordeling).

     Zoals men kon veronderstellen gaat het om een vulgaire pedoseksueel, niet om een zachtaardige kindervriend die geen knaapje dat hij binnen handbereik heeft, kan voorbijgaan zonder een kuis kusje op zijn voorhoofd te drukken. Hij had een elfjarige jongen verkracht en in stukken gesneden, en hem in de woestijn gedumpt. Het blad beschrijft niet hoe hij hem tussendoor had vermoord. Omdat dat een te schokkende beschrijving zou vereist hebben?

     Het artikeltje beschrijft verder hoe het slachtoffer (dat is de dader voor HLN), geboeid door de stad werd geleid, nog een gebed mocht zeggen, moest gaan liggen en dan door een soldaat werd afgemaakt. Niet te vergeten: onder de aanmoedigingen van de omstanders.

     Er staan foto’s bij die de verschillende fases van de terechtstelling illustreren. Het ziet er allemaal proper en hygiënisch uit. Als de geëxecuteerde niet tot de kaste der geëmancipeerden had behoord, zou HLN wel over enkel details hebben heengekeken.

 

 

(621) HEIMWEE NAAR DE DDR

Vrijdag 3 juli 2009

 

     De progressieve West-Europese pers is vaak opzettelijk blind tegenover de gebreken en zelfs de wandaden van huidige en vroegere linkse dictaturen. Natuurlijk wordt die partijdigheid in de artikelen en commentaren niet te opzichtig verpakt, om de kritische lezers die haar nog overblijven niet voor het hoofd te stoten. Iemand die niet continu onder de invloed is van progressieve verdovingsmiddelen, is zich daarvan bewust, maar nu en dan moet hij toch zijn wantrouwen opfrissen om niet in een ogenblik van verstrooidheid in de val te lopen.

     Aangezien alle kranten en bladen op hun manier progressief zijn (christendemocratisch, socialistisch, liberaal, pornografisch, antiblank, enz.), is de eenvoudigste oplossing voor non-conformistische lezers die naar ernstige berichtgeving zoeken, in de krantenwinkel uit te kijken naar publicaties die wegens hun politiek onbetamelijke strekking in een onbereikbaar hoekje zijn weggestopt, en zelfs zich zoveel mogelijk te beperken tot bladen die in de handel niet verkrijgbaar zijn. Maar af en toe zijn ze door de omstandigheden gedwongen een algemeen aanvaard dagblad of magazine te raadplegen. Er is een heel eenvoudig middel om zich dan niet door leugens te laten inpakken: bij de minste twijfel niets geloven. In de meeste gevallen krijgt de ongelovige gelijk. Dat is een heel accuraat middel tegen het soort bedrog dat hier is vermeld: het goedpraten van de misdaden van de linkse tirannen.

 

     De Duitsers laten zich op dit gebied nogal eens gaan. Dat is begrijpelijk. In WO II hebben ze immers oorlog gevoerd tegen de westerse democraten en hun communistische bondgenoten. Om hun eigen barbaarsheid te bewijzen, besteden ze dus liever twee bladzijden aan de anekdote van de Parijse dame die tijdens de bezetting een aangeschoten Wehrmacht-soldaat op straat tegen een muur heeft zien plassen, dan aan de wat boerse manier waarop de Russen tijdens hun intocht de Duitse vrouwen het hof hebben gemaakt.

     Ik was dus verbaasd in het weekblad Der Spiegel van 29 juni een tamelijk afkeurend verslag te lezen over de idealisering van de DDR, die volgens het blad bij de Oost-Duitsers een hoogtepunt heeft bereikt, ook onder de jongeren, de hoger opgeleiden en de bemiddelden. (Heimweh nach der Diktatur, blz. 124-126).

 

     Het blad kan niet van manipulaties beschuldigd worden, want het heeft op een ernstige manier gegevens verzameld.

1. Medewerkers hebben gesproken met enkele vroegere DDR-burgers die nu in de Bondsrepubliek wonen en werken. Ze hebben o.a. de volgende uitspraken genoteerd:

- De meeste DDR-burgers hadden een goed leven. Ik denk niet dat het hier beter is.

- Men kan niet zeggen dat het hier (in de Bondsrepubliek) beter is.

- Men kan niet zeggen dat de DDR een ’Unrechtstaat’ was.

- Enz.

Over de doden die aan de muur zijn gevallen:

- Als er aan de grens een groot waarschuwingsbord staat, dan moet me daar wegblijven.

2. Wat hierboven onder 1 staat, zijn persoonlijke opvattingen van enkele individuen. Maar het blad geeft ook een breder zicht op wat de Oost-Duitsers denken van de vroegere DDR, aan de hand van de resultaten van een zeer recente opiniepeiling:

57 % neemt het op voor de vroegere DDR; 49% geeft toe dat er in de DDR enkele problemen waren, maar vindt dat men er desondanks goed kon leven; 8% wil helemaal niet weten van kritiek op de DDR.

3. Het blad geeft ook enkele vaststellingen weer van de onderzoekers die deze en andere soortgelijke peilingen hebben uigevoerd. Ze zijn niet mals zijn voor degenen die terugverlangen naar de DDR. De idealisering van de DDR heeft nu ook de middenklasse bereikt. Het gevaar bestaat dat de jongeren de DDR-dictatuur  gaan goedpraten, want minder dan de helft van de Oost-Duitse jeugd beschouwt de DDR als een dictatuur. Die mensen die het opnemen voor de DDR, verdedigen hun eigen leven; de dictatuur nemen ze op de koop toe om hun zelfrespect te kunnen behouden.

     Algemene conclusie: Het blad probeert nergens te suggereren dat de nostalgiekers op bepaalde punten gelijk zouden hebben.

 

     Der Spiegel is het standaardvoorbeeld van het moderne magazine. Op moreel gebied: verlekkerd op alle verrottingsverschijnselen. Op politiek gebied:  links; voor massale en vrije immigratie; voor rassenvermenging. Op cultureel gebied:  decadent.

Toevallig staat in het nummer waar ik het hierboven besproken artikel vond, een lange tekst, acht bladzijden en een foto van een volle pagina, over Michael Jackson, de incarnatie van het moderne verval in al zijn vormen. De titel noemt hem Ein Wunderknabe. En toch publiceert het blad tegelijkertijd een verdediging van de West-Duitse democratie tegen de bewonderaars van de communistische DDR. Er is dus nog hoop?

 

 

 

(620) KORTWEG  dinsdag 30 juni 2009

 

     Het gezin van de zaakvoerder van een wisselkantoor is zondagochtend in Tervuren in hun woning overvallen. De ouders werden uit hun bed gehaald, geslagen, vastgebonden en in de kelder opgesloten. Ze moesten na hun bevrijding verzorgd worden omdat de boeien hun bloedcirculatie hadden afgesneden. De kinderen werden niet mishandeld, wel met hun ouders opgesloten.

     Op enkele details na, lezen we dit soort berichten regelmatig in de kranten. Tot vervelens toe zou ik zeggen. Daar zit het gevaar. We gaan ten slotte geloven dat dergelijke feiten tot de dagelijkse routine behoren. Bijna niemand merkt nog op dat de verslagen nooit eindigen op een manier die in misdaadverhalen nochtans niet ongewoon is: er staat  nooit in dat de daders werden neergeslagen, neergestoken, of neergeschoten. We hebben er ons bij neergelegd dat de humanisten die ons regeren de burgers hun recht op zelfverdediging hebben ontnomen, en bij wet verplicht worden de bandieten voorkomend te behandelen.

     Het bewijs is al lang geleverd dat wapengeweld nooit de schuld is van de wapens, zelden van de ordelievende burgers die ze legaal bezitten, bijna altijd van misdadigers, die trouwens geen wapens nodig hebben om hun gewelddadige beroep of vermaak uit te oefenen.

     Ik heb vele argumenten over de onschuld van de wapens zelf en over de gevaren van de misdadigheid, met of zonder wapens, nog eens teruggevonden in een column van de Amerikaan Paul Craig Roberts (Titel: GUN CONTROL. Ondermeer te vinden op de website VDARE). Ik citeer twee conclusies uit de statistieken over de VS  die hij vermeldt. De eerste om de gevaren van wapens in kinderhanden tot hun juiste proporties te herleiden: zeven keer zoveel kinderen sterven door verdrinking, vijf keer zoveel door verstikking als door ongevallen met vuurwapens. Een andere om aan te tonen welke rol de gewapende burger kan spelen in het voorkomen van misdaden: nauwkeurige studies tonen aan dat elk jaar één tot twee miljoen misdaden verhinderd worden door gewapende burgers.

     Het betrokken artikel bevat nog andere interessante gegevens die men niet zal terugvinden in onze humanistische parochieblaadjes, maar toch het overwegen waard zijn. Of beter nog: die juist daarom het overwegen waard zijn.

 

 

 

(619) MICHAEL JACKSON

Zondag 28 juni 2009

 

     Hierna volgen een aantal losse beschouwingen. Los betekent hier niet noodzakelijk onsamenhangend. Bedoeld wordt: betrekking hebbend op een bepaald onderwerp, zonder uitgekozen te zijn omdat ze een stelling over dat onderwerp kunnen bewijzen, terwijl alle tegenargumenten, vooral de onweerlegbare, onvermeld blijven. Dergelijke vrije gedachten zijn beter geschikt om een probleem te omschrijven dan systematische overwegingen die naar een vooropgesteld eindpunt leiden.

     Deze voorzichtige inleiding is geen overbodige stijlfiguur, want dit stuk zal handelen over een gebeurtenis die een van de meest controversiële twistpunten van deze tijd illustreert: de gelijkheid of de ongelijkheid van de rassen. Overmoed is hier niet aangewezen, want de censoren liggen op de loer. Lafheid evenmin. Daarom voeg ik hier aan toe dat de aanhangers van de twee standpunten voor mij zonder handicap aan de start mogen komen. Voor mij vertegenwoordigt de een niet automatisch een wetenschappelijk bewezen feit, de ander een verwerpelijk vooroordeel. Dit laatste standpunt is weliswaar de regel in verlichte kringen. Maar het zou niet de eerste keer in de geschiedenis zijn dat het obscurantisme zich verlichting noemt.

     De televisie- en radiozenders van de westerse wereld, en van vele landen daar buiten, beleven voor de tweede keer in een half jaar tijd een periode van gelukzaligheid. Zij zijn eigenlijk niet alleen. Alle progressieve kringen delen in de roes.

     In januari trad Barack Obama aan als eerste zwarte president van de Verenigde Staten van Amerika (ter gelegenheid van deze gebeurtenis van wereldomvattende betekenis mogen we de naam van het land wel eens voluit schrijven). Ze hebben de werkelijkheid wel wat geweld moeten aandoen. Obama is een halfbloed. Maar tijdens de vieringen van de Nieuwe Tijd, hebben de duiveljagers dat detail verzwegen. Laten we hen dat pleziertje gunnen. Per slot van rekening was zijn aanstelling werkelijk het signaal voor de aftocht van de blanken als heersend ras.

     Terugblikkend hebben we de indruk dat ze ook een voorspel was van het immense spektakel dat bij de dood van Michael Jackson de wereld overspoelde. De televisiekijker kreeg staaltjes opgediend van alle facetten van het ‘genie van de popmuziek’: zijn castraatstem; zijn geschuifel, danspasjes genoemd; zijn obscene zelfbetastingen; zijn ontaard facie; de licht- en elektronische effecten op de scene en in de studio.

     Dat zal wel een massa hysterische reacties teweeggebracht hebben op plaatsen waar dergelijke uitbarstingen zich nogal eens voordoen: jeugdclubs, verzamelplaatsen voor hangjongeren, babbelcafés voor elitemensen men een voorsprong op de gewone burgers. Maar zijn bewonderaars vergeten vermoedelijk dat niet alleen modieuze intellectuelen, en voorverwarmde rekels en bakvissen gekeken en geluisterd hebben. Er waren ook geestelijk volgroeide volwassenen bij, die zich niet zo lijdzaam laten beïnvloeden door de publiciteit en door het gedaas op de zenders en in de kranten. Ook zij hebben moeten aanhoren hoe Jackson geloofd werd als geniale muzikale vernieuwer. Dat zal misschien inslaan bij de Amerikaanse zwarten, die wanhopig op zoek zijn naar culturele zelfbevestiging, en niet vies zijn van wat overdrijvingen en wat kunstmatige ingrepen om de schijn op dat gebied op te houden. Maar de blanken onder hen zullen minder welwillend reageren. Zij horen wat de zwarten beschouwen als toppunten van hun muzikale kunnen en denken er het hunne van. Degenen onder hen die wat breder ingelicht zijn over wat zich afspeelt in de VS, en die vormen dank zij het internet geen verwaarloosbare groep, zijn niet alleen verbaasd over de bewondering die de Amerikaanse zwarten hebben voor de artistieke uitstoot van Jackson, maar betrekken in hun conclusie ook de statistieken die een idee geven over het beschavingsniveau van de Amerikaanse kleurlingen: criminaliteit, moorddadigheid, aantal verkrachtingen, aantal ongehuwde moeders, antiblank racisme enz. Het is duidelijk dat in die omstandigheden de gigantische propaganda rond de muzikale genialiteit van Michael Jackson en zijn rasgenoten het omgekeerde kan bewerken van wat de ‘antiracisten’ verhoopten.

     Op muzikaal gebied hadden de Amerikaanse zwarten nochtans beter verdiend. Zij hebben in het begin van de vorige eeuw het bewijs geleverd van hun uitzonderlijke muzikale aanleg door een van de vitaalste en origineelste muziekstijlen van de moderne tijd te crëeren, de jazz. (De eerste meesterwerkjes werden op plaat opgenomen in 1923 door het orkest van King Oliver. Kenners van de jazzgeschiedenis schatten dat ongeveer een kwart eeuw van die muziek voor het nageslacht verloren is gegaan omdat de plaat nog niet was uitgevonden). Vanaf het einde van de jaren veertig is de neergang begonnen. Niet door het gebrek aan goede musici, of door het dalende gehalte van de concerten en van de platenproductie, want de jazz beleefde toen een van zijn hoogtepunten in kwaliteit en veelzijdigheid. Alleen begon toen de dodelijkste  blanke ziekte ook toe te slaan in jazzmiddens: het geloof in de evolutie, in de vooruitgang. De klassieke jazz was voorbijgestreefd. Hij moest gemoderniseerd worden. De dodelijke virussen heetten in het begin be bop, daarna volgden de andere bastaardvormen van de jazz elkaar in snel tempo op om het publiek na elke uitgebluste mode in de volgende mee te sleuren: cool, hard bop, progressive jazz, third stream, jazz-rock, ... . De doodsteek was de free jazz, waar free stond voor vormloos, en de naam jazz enkel bewaard werd omdat hij bij het publiek nog steeds een zekere bekendheid en aantrekkingskracht bezat. Sindsdien is de jazz als min of meer samenhangend geheel verdwenen. Men moet de moed en het uithoudingsvermogen van een ontdekkingsreiziger hebben om op een van de continenten nog enkele individuele muzikanten te vinden die muziek maken in de onvervalste jazztraditie. Voor de rest mag men vandaag alle geluiden die voortgebracht worden door blaasinstrumenten en begeleid door een drumstel, jazz noemen (alleen in de naam van de orkestjes die gespecialiseerd zijn in de valse musette heb ik tot nog toe geen combinaties met het woord jazz gevonden).

     Ik geef toe dat de Amerikaanse zwarten niet alleen en zelfs niet vooral schuld hebben aan het verdwijnen van de muziek die ontegensprekelijk hun eigen creatie was. O.a. de blanke platenmaatschappijen hebben hun bijdrage geleverd. En ook het onstuitbare progressisme, dat afschuwelijkste van alle blanke uitvindsels, dat misschien wel de definitieve overwinning van de intellectuele op de intelligente mensen heeft bezegeld, in alle gebieden van de menselijke activiteit. Maar de zwarten hebben zich laten doen en, naar het zich laat aanzien, in Michael Jackson hun ideale verpersoonlijking gevonden.

     Met mijn opstel over het drama van de jazzmuziek heb ik mij niet verwijderd van het probleem van de twijfelachtige toekomst van de zwarte minderheid in de VS. Loopt er een lijn van de moord op de jazzmuziek, waaraan de Amerikaanse zwarten minstens medeplichtig waren, naar hun verafgoding van de Michael Jackson, de voorafspiegeling van de aftakeling van de hedendaagse westerse mens? In dat geval hebben de Europeanen het recht zich te bezinnen over de vraag of Europa geen afstand moet nemen van de Verenigde Staten, waar diezelfde zwarte bevolking in de komende decenniën meer en meer invloed en macht zal verwerven?

 

(618) WAARHEID EN SCHIJN BIJ DE HUMANISTEN

Dinsdag 23 juni 2009

 

     Ondanks de logenstraffingen die de feiten over hun triomfalisme blijven uitspreken, volharden de progressisten halsstarrig in hun geloof in de vooruitgang. Niet enkel op materieel gebied, waar de toepassing van hun religie onloochenbaar tot successen heeft geleid. De auto’s zijn nu veel sneller en comfortabeler dan een kwarteeuw geleden; de conservenblikken kunnen sinds geruime tijd zonder gevaar voor verwondingen opengemaakt worden. Maar ook in morele aangelegenheden, hoewel in de twintigste en het begin van de eenentwintigste eeuw weinig hoogtepunten van het humanisme te ontdekken zijn.

     Integendeel, juist op het gebied van het respect voor de medemens loopt in onze tijd veel mis. Met de mond belijdt iedereen de deugden van begrip, verdraagzaamheid, en vooral het streven naar gelijkheid. Maar in de praktijk levert dat het eigenaardige resultaat op dat de kampen gewoon worden verwisseld. De benadeelde wordt uitbuiter, en omgekeerd, maar er blijft altijd een benadeelde over. Die evolutie is onopvallend maar onloochenbaar aan de gang in de VS. Daar zijn zoveel beschermende maatregelen getroffen om de gelijkberechtiging van de zwarten te bewerkstelligen, dat de blanken stilaan in de verdrukking geraken. Die nieuwe vorm van discriminatie wordt het ergst voelbaar in de staten van de VS die overstroomd worden door legale en vooral illegale immigranten uit Midden- en Zuid-Amerika.

     Vlaanderen werd onlangs opgeschrikt door een gelijkaardig geval van huichelarij. De autoriteiten kregen de kans drie van de meest gerespecteerde hedendaagse idealen te demonstreren.

Jonge boosdoeners een aangepaste behandeling bezorgen. Hun toekomst veiligstellen. Achterstelling op basis van ras of etnische herkomst tegengaan.

     De uitvoering van dit scenario lag helemaal in de lijn van het averechtse humanisme.  De feiten zijn gekend: twee jonge Oekraïeners uit een familie van asielzoekers hadden in Gent een jonge Vlaming neergestoken en levensgevaarlijk gewond. Na een verblijf van een aantal maanden in een gesloten instelling kwamen ze vrij. Dank zij een grondig misverstand tussen de bevoegde diensten, werden ze uit het land gezet, samen met hun familie. Foetsie! (Misverstand of opgezet spel? Openbare diensten zijn nogal eens volgestouwd met adepten van het progressisme). Uiteindelijk heeft een rechter hen bij verstek een berisping gegeven.

     De drie punten van het vooropgezette programma werden dus helemaal volgens de moderne interpretatie van de menslievendheid verwezenlijkt.

De jongeren kregen geen straf, hoewel ze slechts ongewild geen moordenaars werden; een meer aangepaste behandeling kan zelfs een jeugdspsychiater niet uitvinden. Hun toekomst werd dus niet belast. Niemand kan de Belgische justitie beschuldigen van vreemdelingenhaat.

     Het loont de moeite dit verhaal over de menselijke leugenachtigheid te analyseren aan de hand van wat hierboven wordt gezegd over waarheid en schijn in de menslievende kringen. Sommigen zullen tot de conclusie komen die al sinds vele jaren voor mij een leidraad is. De wereldverbeteraars  hebben genoeg onheil aangericht. Het wordt tijd dat de reactionairen aan bod komen.

 

 

(617) KORTWEG vrijdag 19 juni 2009

 

     Vanmiddag werden de partijvoorzitters Bart De Wever, Caroline Gennez en Marianne  Thijssen opnieuw (en afzonderlijk) ontvangen door de Vlaamse formateur Kris Peeters. Die heeft na afloop van de gesprekken aan de pers meegedeeld dat hij maandag 22 juni onderhandelingen aanvat over de vorming van een regering met drie (CD&V, N-VA, SPA).

     Uit de commentaren achteraf van de drie partijvoorzitters kreeg men de indruk dat vooral B. De Wever de voorkeur gaf aan een drieledige regering. BDW: De N-VA heeft geen vertrouwen in  een regering met vier partijen. Dan zou er altijd één kunnen geëlimineerd worden omdat ze niet nodig is voor een meerderheid.

     BDW dacht natuurlijk aan zijn eigen partij als ongewenste vierde. Drie Belgische partijen en één Vlaamse. Wie het slachtoffer zou worden was niet moeilijk te gissen.

     Na de indiensttreding van een regering met drie, blijft de dreiging van een eliminatie van de N-VA echter bestaan: N-VA buiten, VLD binnen bijvoorbeeld. Herman Van Rompuy zou de VLD graag ook in de Vlaamse regering hebben (om daar de Belgische politiek door te drukken). Hetzelfde geldt waarschijnlijk voor zijn CD&V en heel de Belgische regering. Als de SPA kan kiezen tussen de VLD en de N-VA, heeft ze niet veel bedenktijd nodig. Samengevat: alle goede Belgen vinden hun vrienden graag overal terug.

     Als de VLD niet in de Vlaamse regering geraakt, zal de Belgische regering bovendien door de wraakzucht van Herman Van Rompuy en van de VLD aangespoord worden om waar dat mogelijk is, de initiatieven van de Vlaamse regering nog koppiger proberen te saboteren.

     Het is alleszins de verdienste van BDW dat hij één van de Belgische partijen uit de Vlaamse coalitie heeft gewerkt, en hij op die manier in de centrale regering mogelijk ruzie heeft gestookt. Hij moet nu nog bewijzen dat zijn partij niet van plan is binnenkort schuin over te steken richting België. Hij weet dat de wat oudere Vlaamsgezinden met de daver op het lijf zitten wegens dat vooruitzicht. De Volksunie is na een veelbelovend begin ook aan lager wal geraakt. En aangezien de jeugd zich gemakkelijker laat verleiden door slechte dan door goede voorbeelden…

 

 

(616) EEN VLAAMSE MACHTSOVERNAME?

Woensdag 17 juni 2009

Donderdag 18 juni 2009

 

     De uitslag van de Vlaamse verkiezingen 2009 heeft enkele Vlaamsgezinde commentatoren optimistisch gestemd, of bij hen zelfs euforie uitgelokt. Professor Bart Maddens hanteert drie optellingen om de gunstige vooruitzichten voor de flamingantische kiezers te staven.

VB + N-VA geeft 15,3 + 13,1 = 28,4.

Dezelfde + LDD + SLP geeft 28,4 + 7,6 + 1,1 = 37,1.

Op basis van deze cijfers gaat hij doorberekenen: de 50 % komt in zicht.

Zelfs als men enkel rekening houdt met de percentages 28,4 of 37,1,  ziet de toekomst er voor de Vlaamse Vlamingen rooskleurig uit.

     Maar het kamp van de Belgische Vlamingen heeft al een paar waarschuwingsschoten in hun richting afgevuurd.

     Caroline Gennez, voorzitter van de SPA, heeft zelfs de afloop van de verkiezingen niet afgewacht. Op 2 juni: ‘Brussel is een hoofdstad, en hoofdsteden breiden nu eenmaal uit. […]. Vandaag wonen in sommige faciliteitengemeenten 98 % Franstaligen. Die horen feitelijk bij Brussel. Wat heeft het nog voor zin daar oorlog over te voeren?’ Ze ontkent natuurlijk dat Vlaamse gemeenten zomaar aan Brussel moeten afgestaan worden, maar toch: ‘Je moet kunnen spreken zonder taboes.’

In Vlaamsgezinde middens en aan de overkant van de taalgrens (of van de etnische grens), wordt haar boodschap ernstig genomen. Ze vertolkt immers het fundamentele standpunt van haar partij i.v.m. de noodzaak Vlaams grondgebied af te staan aan Wallonië en Brussel.

     De SPA zal haar mening niet gemakkelijk wijzigen, zelfs niet om electorale redenen. Ze is versteend in haar belgicisme. Bovendien, als progressieve partij gelooft ze vast in de onstuitbare gang van de geschiedenis in één welbepaalde richting, die van de grootschaligheid en van het aaneengroeien van de volkeren. De uitspraak van Gennez ‘Hoofdsteden breiden nu eenmaal uit’, verraadt die halsstarrigheid.

     Zij en haar geestesgenoten behoren tot de mensen die geloven in ‘le sens de l’histoire’, zoals René Sédillot dat noemt in zijn boek ‘L’histoire n’a pas de sens’ (Fayard, 1965). Hij vertelt daarin een kleine parabel over een koppige molenaar die de raderen van zijn molen voortdurend bijstelt om de wind uit alle richtingen te kunnen opvangen. Waar is dat goed voor, zei zijn vrouw, de wind komt toch altijd vanuit het bos.

Femme, répliqua le meunier, tu parles trop vite. Le vent peut changer.

Il y avait une fois des hommes qui connaissaient l’avenir aussi bien que le passé. Le grand souffle de l’histoire, disaient-ils, est plus fort que le caprice des hommes. Nous savons quelle est sa direction.

Sans doute, mais si le vent de l’histoire, lui aussi, venait à changer?

     Niet alleen berust het geloof in het eenrichtingsverkeer van de geschiedenis op geen enkele bewijsgrond, het kan ook gevaarlijk zijn. Wat zou mevrouw Gennez denken van de volgende variante van haar stelling over de groei van de hoofdsteden, mij ingegeven door een tamelijk recente episode uit de Europese geschiedenis?

Opkomende naties zoeken nu eenmaal uitbreiding. Ze hebben meer lebensraum nodig. Wat heeft het voor zin daaraan te weerstaan?

     De SPA is niet de enige stem die Vlaanderen oproept voor een voortgezette of zelfs vermeerderde dienstverlening aan België en Wallonië. De gouverneur van de Nationale Bank rekent op een vrijgevige geste van Vlaanderen om het Belgische  tekort van 7 miljard te helpen dempen. Herman van Rompuy van de CD&V had zich zo gehaast om zijn instemming hiermee te betuigen, dat hij nog helemaal buiten adem was toen hij zijn verklaring daarover aflegde.

Eric Donckier in Het Belang van Limburg: ‘Er is geen reden waarom Vlaanderen meer zou moeten doen omdat Brussel en Wallonië het financieel lastig hebben. Is dat wel het geval, dan wordt de financiële onverantwoordelijkheid van de voorbije decennia beloond.’

Van Rompuy’s generositeit is daarmee niet uitgeput. Hij  wil  de  VLD ook een plaatsje in de Vlaamse regering bezorgen!

     Is het wegens die Belgische druk dat Bart De Wever de nieuwe Vlaamse regering aanport tot een minder onderdanige politiek tegenover België? Om er zeker van te zijn dat zijn boodschap opvalt, gebruikt hij een vernieuwde terminologie. Populistische slagzinnen in de aard van ‘Gedaan met geven en toegeven’, zonder franjes en vers uit de volksmond, zijn  afgedankt. Maar de dure buitenlandse woorden die hij in de plaats heeft gezet, zijn mogelijk nog agressiever en zouden hem wel eens zijn reputatie van ‘democratische’ Vlaamse nationalist kunnen kosten. De toekomstige leiders van Vlaanderen moeten volgens hem ‘assertief’ (zelfbewust) optreden, bevoegdheden die nu nog centraal uitgeoefend worden, moeten ze ‘usurperen’ (onrechtmatig in bezit nemen). Hij voelt zich blijkbaar tamelijk veilig omdat, zo denkt hij,  de verzamelde democraten niet nog een Vlaamse Vlaamse  partij haar democratische rechten durven ontnemen.

     Persoonlijk geloof ik niet dat De Wever zo hard zal blijven tekeer gaan. Zijn plan van assertieve usurpatie staat net niet gelijk met het dreigen met een coup. Hij zal dus moeten inbinden. Maar ondertussen moeten al de Vlamingen die hij aan het dromen gebracht heeft, hem dankbaar zijn. Assertiviteit … usurpatie … rebellie … pronunciamiento!

 

 

(615) PROFESSOR EYSKENS EN DE KENNER

Zondag 14 juni 2009

                                                       

     Welke staatshervorming bedoelt men?

     Die vraag staat boven een artikel van Mark Eyskens in De Morgen van 12 juni (in de rubriek De Gedachte). Hij wil vermoedelijk suggereren dat de voorstanders van een staatshervorming niet onmiddellijk een duidelijk antwoord kunnen geven, aldus hun gebrek aan inzicht in de materie bewijzend. Hij heeft geen ongelijk. Het is een veelomvattende vraag, en niemand beeldt zich in ze voor de vuist weg te kunnen beantwoorden. Zoals een wereldwijs man als Eyskens uit ervaring wel weet, kan eigendunk alleen geen wonderen verrichten.

     Hoe moeilijk hij het zijn tegenstanders de hervormers maakt om te omschrijven wat ze precies willen, des te gemakkelijker maakt hij het zichzelf om hun plannen onuitvoerbaar te verklaren. Hij werpt meteen meer dan de helft van de Vlaams-nationale stemmen overboord: De Wever, goed voor 13 percent in Vlaanderen. Hij vergeet opzettelijk het resultaat van het Vlaams Belang (15,3 percent), omdat het door de Belgische zedenmeesters wegens zijn politiek onkuise ideeën uit het publieke leven wordt gehouden. Hij verzwijgt ook de enkele percenten van de Vlaamsgezinden in de Belgische Vlaamse partijen (CD&V, SPA, VLD, SLP). Op die manier kan hij zijn eerste hersenspinsel in stelling brengen: De scherpe communautaire visie van De Wever vertegenwoordigt in België, waar de staatshervorming moet goedgekeurd worden, slechts 7 procent. Hij moet dus 93 procent andersdenkenden overtuigen.

     Om aan te tonen dat hij geen Vlaams kneuterboertje is, doet hij ook beroep op argumenten uit de grote politiek. En voor een politieke modegek staat dat gelijk met Europa. Hij probeert dus paniek te zaaien met het mogelijke gevolg van een splitsing van België: Een uitsluitend Franstalig België bestaande uit Brussel, een aantal Vlaamse maar sterk verfranste gemeenten rond Brussel, en Wallonië, zal de Belgische dienst kunnen uitmaken tot Frankrijk de hand kan leggen op de felbegeerde hoofdstad van Europa.

Hier houdt hij op een kinderachtige manier zijn wensen voor de werkelijkheid. Denkt hij, of hoopt hij,  dat de Fransen Europa een nieuw Verdrag van Versailles zullen kunnen opdringen, en Brussel annexeren zonder de mening van de Duitsers te vragen, zoals ze vroeger gedaan hebben met Elzas/Lotharingen? En zonder medezeggenschap van die andere Germanen, de Vlamingen, die lang voordat België bestond hun arbeid en hun talenten gestoken hebben in de opbouw van de stad? Weet Eyskens niet met welke middelen sommige recente etnische conflicten in Europa werden beslecht? Denkt hij dat België daarvan door een goddelijke beschikking voor altijd werd vrijgesteld?

     Het heeft geen zin alle flaters in het lange artikel te weerleggen. Ze zijn te talrijk. Bovendien is het voor een Vlaming vernederend te moeten vaststellen dat ze het resultaat zijn van het denkwerk van een vooraanstaand academicus en in een Vlaamse krant voor intellectuelen werden gepubliceerd. Toch nog één enormiteit. België is een federaal land met alleen maar regionale partijen. Vlaamse politici scoren electoraal als zij Brussel en Wallonië schofferen. Franstalige politieke leiders behalen verkiezingssuccessen als ze de Vlamingen afschilderen als egoïstische separatisten enz. Eyskens herhaalt hier alleen maar de argumenten van de Vlaamse separatisten. Waarom sluit hij zich niet aan bij hun conclusie? (België is de administratieve naam voor twee volkeren zonder gemeenschappelijke taal en zonder gemeenschappelijk land. Waarom ze niet van die waanvoorstelling verlossen?)

     Het opiniestuk van Bart Maddens in De Standaard van 10 juni: ‘De onstuitbare opgang van het Vlaams-nationalisme’ staat in alles lijnrecht tegenover dat van Eyskens: de auteur beheerst zijn stof, hij verdraait de feiten niet, hij vervalst geen cijfers, hij vervalt nergens in gezwollen lyriek. Maar vooral: zijn mening is stevig onderbouwd, en hij formuleert ze zonder omhaal in zijn eindconclusie:

Het resultaat is dat de drie traditionele partijen vandaag enkel nog om het Vlaams-nationalisme heen kunnen door samen front te vormen in een klassieke tripartite. En daarmee effenen ze meteen ook de weg naar een nieuw Vlaams-nationaal succes bij de volgende verkiezingen. Nog even en de 50 procent komt in zicht.

     Het is alles behalve zeker dat de Belgische patriotten deze boodschap zullen  begrijpen. Het Belgische nationalisme heeft een afstompend effect op zijn getrouwen. Het artikel van Eyskens is daarvan een nieuw bewijs.

 

 

(614) KORTWEG donderdag 11 juni 2009

 

     Ik ben een fervent lezer van en snuffelaar in verklarende woordenboeken.  Het verbaast mij telkens weer hoe die een term of een begrip in enkele woorden en toch pertinent kunnen omschrijven. Bij gans staat: dom, onnozel wezen; domme gans.

     Patricia Ceysens van VLD heeft in een interview aan De Standaard en Het Nieuwsblad uitgelegd hoe Vlaanderen bedreigd wordt door de flamingantische dwaasheden van de N-VA:

“Ceysens haalt een rapport aan van Ernst & Young. Buitenlandse
investeerders haken steeds meer af voor Vlaanderen. Het alarmerende is dat zij niet de crisis, maar de communautaire problemen aangeven als reden voor hun twijfel over Vlaanderen.”

Nu zegt het verslag van E & Y niets dat op deze laatste zin lijkt. Wel staat er onder meer in (volgens het internet):

“De Belgische attractiviteit erodeert  …  de klassieke troeven van België om investeerders aan te trekken evolueren negatief  …  achteruitgang voor het criterium ‘stabiliteit en transparantie van het politieke en wettelijke kader'  …  vertrouwen in ons sociaal klimaat neemt sterk af  …  imago als een land van ondernemers krijgt een flinke deuk  …  hoge fiscale druk  …  hoge loonkosten  …“   enz.

Met andere woorden: België maakt er een zootje van (zootje staat in het woordenboek alleen als verkleinwoord), niet Vlaanderen en zijn communautair bezetenen. Het kan de buitenlandse investeerders niets schelen dat we in Vlaanderen de Walen niet in het Frans groeten, en met de pet in de hand.

     Zou Mevrouw Ceysens de tekst van E & Y in het Engels gelezen hebben, en hem niet of maar half begrepen hebben? Dat is onwaarschijnlijk, want op hun website is ook een Nederlandse en een Franse versie beschikbaar. Ik moet dus concluderen dat ze tegenover haar interviewers gewoon zat te liegen. Dat is een bijkomend bewijs van haar ‘onvolwassenheid’ (dit is een beleefdheidsformule). Is zij door haar haat voor de Vlaamse nationalisten van de N-VA zo verblind dat ze vergeet dat het internet bestaat, of denkt ze dat de Vlaamse boerenhufters het nog niet ontdekt hebben?

En wat te zeggen van de Vlaamse hoofdarbeiders die haar niet onmiddellijk hebben terechtgewezen?

=   0   =

     BELGA: Franstalige sp.a-verkozene in Brussel legt eed af in het Nederlands (Sophie Brouhon). Het agentschap nuanceert, waarschijnlijk om garant te staan voor haar geestelijke gezondheid en haar onwankelbaar patriottisme: volgens het reglement van het Brussels parlement is Brouhon wel verplicht de eed af te leggen in de taal van haar (sic) taalgroep, maar in plenaire vergaderingen of in commissies is ze niet verplicht  Nederlands te spreken.

     Voor wie België een beetje kent is dat misschien niet logisch, maar wel duidelijk. Even duidelijk is dat ze niet verplicht zal zijn de belangen te verdedigen van de taalgroep waarin ze verkozen is.

 

 

(613) RUST IN VLAAMS-BRABANT

Woensdag 10 juni 2009

 

     De gemeenteschool De Letterbijter van Wezembeek- Oppem mag van het Waalse college van burgemeester en schepenen niet deelnemen aan de Gordel voor Scholen, een sportief evenement georganiseerd door het BLOSO (einde juni). Volgens hen zou de gebeurtenis ‘te Vlaams’ en ‘te politiek’ getint zijn. (Vergeet ‘te politiek’, onthoud alleen ‘te Vlaams’).

     Dit is een klein en plaatselijk model van een conflict dat overal ter wereld op een grotere schaal voorkomt. Waar etnische, taalkundige of raciale groepen op een gemeenschappelijk grondgebied en onder een gemeenschappelijk bestuur leven, zijn dergelijke botsingen niet te vermijden, vooral niet wanneer een van de volksgroepen uitgesproken vijandig staat tegenover de andere, zoals dat het geval is met de Waalse/verwaalste inwoners van Vlaanderen.

     Uit dit beperkte voorval hoeven niet dadelijk algemene conclusies getrokken en toegepast te worden (in de zin van: het is raadzaam overal waar vijandige groepen samenleven, een aangepaste vorm van apartheid in te voeren). Dat moet op een hoger niveau gebeuren, op het ogenblik dat de herschikking van de macht in de drie Belgische deelgebieden geregeld wordt.

     Maar die kleine wrijvingen mogen niet verwaarloosd worden (onlangs de Waalse onbenoemde burgemeester van Kraainem die het aanplakreglement van Halle niet respecteert; nu het anti-Vlaamse verbod van de burgemeester van Wezembeek-Oppem, enz.). Ze kunnen trouwens gemakkelijk en ras opgelost worden. De beruchte niet benoemde burgemeesters in Vlaams-Brabant kunnen vervangen worden door een regeringscommissaris, of door de gouverneur van Vlaams-Brabant. Om schermutselingen zoals die in Halle te voorkomen, kan men aan de gemeentelijke politiecorpsen bijzondere opdrachten geven. Ofwel kan men daarvoor tijdelijk andere ordetroepen gebruiken. (De democraten zouden hier best niet in hun gekende hypocrisie vervallen en de hergeboorte van het fascisme aankondigen. Enkele maanden geleden hebben ze het optreden van de burgemeester van Brussel goedgekeurd toen hij Luikse politieagenten hardhandig liet optreden tegen Vlaamse betogers die vreedzaam protesteerden tegen de islamisering van Europa. Linkse knokploegen die rechtse betogers aanvallen, zijn altijd verzekerd van de instemming van de progressisten).

     De hier voorgestelde maatregelen voor het herstel van de rust in Vlaams-Brabant kunnen drastisch lijken, maar ordehandhaving is nu eenmaal onmogelijk zonder gestrengheid. Als de bevoegde overheden niet optreden, nemen de burgers het over. In Halle waren dat aanhangers van groeperingen die de kolonisering van Vlaanderen bestrijden. Als de Waalse arrogantie niet ingetoomd wordt, zou het verschijnsel van de echte milities kunnen heropleven, zoals nu al in Midden- en Oost-Europa gebeurt. Welke aanhanger van een Europa-zonder-grenzen zou de eventuele Vlaamse navolgers van die nieuwe milities durven verwijten hun modellen te zoeken bij de jongste leden van de Europese Unie?

 

 

(612) VOORSPELLINGEN VLAAMSE VERKIEZINGEN

Zondag 7 juni 2009, 15:19

 

     In dit soort voorspellingen moet men rekening houden met twee permanente opdelingen van de politieke partijen in Vlaanderen.

1. De machtspartijen (CD&V, VLD, SPA) tegenover de andere, waarvan er een enkele soms mag meeregeren indien ze voor het bereiken van de meerderheid onontbeerlijk is. Dus als schoudervulling. De grootte van die ondersteunende partij en haar ideologie spelen voor de kernpartijen geen rol. Er is één uitzondering: een partij mag dan nog zo populair en electoraal succesvol zijn, als ze een onverwaterd Vlaams programma heeft, of programmapunten die in strijd zijn met het internationale conformisme, wordt ze zonder pardon uitgesloten.

2. Er zijn Vlaamse Vlaamse en Belgische Vlaamse partijen (verder Vlaams en Belgisch genoemd).

Principieel Vlaams zijn alleen het Vlaams Belang en de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Alle andere zijn in wisselende mengsels van Vlaamse en Belgische elementen.

De CD&V heeft traditioneel enkele figuren die als Vlaamsgezinden optreden, meestal uit partijpolitieke en electorale overwegingen, soms zelfs uit overtuiging.

Hetzelfde geldt voor de VLD, op een klein maar toch wezenlijk verschil na. De niet Vlaamse mandatarissen van de VLD zijn doorgaans niet in de eerste plaats Belgen, maar Franskiljons of Waalsgezinden.

De SPA is meer verbonden mat de Waalse PS, dan met andere Vlaamse partijen.

De LDD is niet gemakkelijk te klasseren. Ze is een technocratische partij, die de keuze van het belastingsysteem, het verkeersreglement, het aantal rijstroken op de autosnelwegen e.d. tot de hogere politiek rekent. Opzienbarende ‘Vlaamse’ initiatieven hoeft men van haar niet te verwachten.

De kleine zogenaamd ‘Vlaamse’ partijen zitten in het segment ‘van gewoon Belgisch tot uitgesproken anti-Vlaams’.

     Die tweevoudige opsplitsing van politiek Vlaanderen is een  essentieel onderdeel van het nationale Belgische systeem. Wie ze ontkent, wie België voor een normaal West-Europees land aanziet, waagt zich best niet aan electorale voorspellingen of nabeschouwingen. Hij loopt het gevaar voorturend voor gek te staan.

     Een prognose over regionale Vlaamse (zoals ook over nationale Belgische verkiezingen) moet dus met het voorgaande rekening houden als ze de twee onvermijdelijke vragen wil beantwoorden die in elk democratisch systeem voor, respectievelijk na verkiezingen gesteld worden. 1. Hoe zullen de Vlaamse kamermandaten over de partijen verdeeld worden? 2. Welke coalitie zal Vlaanderen regeren?

     Nu mijn voorspelling over de resultaten van de verkiezingen van 7 juni en over de te verwachten Vlaamse regeringsvorming. Ik denk dat ze niet erg afwijkt van die van vele nuchtere Vlamingen.

Zijn er ernstige redenen om aan te nemen dat de Vlaamse kiezers de politieke partijen een kleine omwenteling zal opdringen, gewoon door de ijzeren wet van de rekenkundige regels? De peilingen spreken dat tegen. De drie traditionele partijen glijden af naar (‘stevenen af op’ is een te viriele uitdrukking) naar een globaal status-quo dat hen in de mogelijkheid zal stellen samen verder te regeren na een numerieke herverdeling van de ministerportefeuilles. Eventueel zal men een kleine of minuscule partij ter hulp roepen. Ze komen natuurlijk niet allemaal in aanmerking. Het stoute VB mag niet meedoen, het is voor altijd van het speelplein verbannen. De N-VA zal helemaal niet willen, of te strenge eisen stellen, om bij de eerstvolgende verkiezingen (die misschien niet veraf liggen) een opdoffer te vermijden. GROEN zou zeker toehappen, en met open armen binnengehaald worden wegens zijn onberispelijk belgicistisch gedrag. De LDD zal de offerte niet afwijzen. Ze is niet kieskeurig. Het gezegde ‘Wie onder de ossenstaart heeft gekeken, lust de soep niet meer’ is niet op haar van toepassing.

     De toestand op maandagochtend 8 juni 2009.

De Belgische Vlamingen nemen de gelukwensen van over de taalgrens in ontvangst. De flamingantische dreiging is weer eens afgeweerd.

De Vlaamse Vlamingen vragen zich niet af of, maar wanneer hun nachtmerries realiteit worden. De nieuwe Vlaamse regering begint onderhandelingen over een verdere staatshervorming. Ze aanvaardt de Waalse eisen als vertrekpunt te nemen, en de Vlaamse wensen te matigen. BHV zal niet gesplitst worden. Enkele Vlaams-Brabantse gemeenten worden aangehecht bij Brussel of bij Wallonië. Uit Leuven komen geruchten over een hernieuwde samenwerking tussen de KUL en de UCL; plannen zouden in de maak zijn om aan de stad Leuven het statuut van gemeente met taalfaciliteiten toe te kennen. De Vlaamse subsidies aan het noodlijdende Wallonië zullen royaler berekend worden. …

De Vlamingen gaan weer gewetensvol aan het werk. Ze hebben immers vele Waalse broeders te voeden.

 

 

(611) VROUWEN IN DE POLITIEK

Vrijdag 5 juni 2009

 

     Een late reactie op het hoopje dat een aankomende Vlaamse politica kort geleden op het internet heeft gedaan.

     Ann Brusseel  is voorzitter van VLD-Brussel en staat tweede op de Brusselse lijst van haar partij voor het Vlaams Parlement. Eigenlijk verdient haar fijnzinnige grapje over de zieke Marie-Rose Morel dat ze via Facebook wereldkundig heeft gemaakt, mijn aandacht niet: ‘[…] mooie affiche van het Vlaams Belang, met een schattige golden retriever, zo blond als M.-R. Morel (toen ze nog haar had)’. Nochtans had een onverbeterlijke reactionair als ik, die vindt dat schofterigheid en brutaliteit exclusieve karaktertrekken zijn van het mannelijk geslacht en dat moeten blijven, gechoqueerd moeten zijn. Echter, ik heb mijn laatste restje verontwaardiging opgegeven waar het de Belgische en de Vlaamse politieke klasse betreft, vooral de partijen die zich democratisch noemen, want we weten wat dat betekent in een tijd dat de elites zich beroemen op hun plebejische morele opvattingen. Ik heb er mij bij neergelegd dat de vrouwen in de politiek soms dames zijn maar in de meeste gevallen slechts vrouwmensen. Het is mijn overtuiging dat hun evolutie van beschaafde politica tot xantippe, niet tot de verfijning van de politieke zeden heeft bijgedragen.

     Mevrouw Brusseel is, zoals het citaat hierboven aantoont, een typisch voorbeeld van deze spijtige gang van zaken. Maar als we de details van haar geval bekijken, moeten we concluderen dat het tevens een illustratie is van een algemeen verschijnsel: de verregaande ontaarding die de Vlaamse politiek heeft aangetast.

     Mevr. Brusseel werd door de partij VLD waardig bevonden om voor een van haar mandaten te kandideren. De liberalen zijn de vertegenwoordigers van het humanisme, van het respect voor alles en nog wat. Is het optreden van la Brusseel in de zaak Morel daarmee verenigbaar, is het geen schending van alles wat voor het humanisme heilig is? Het zou wat. De moderne humanisten hebben er geen bezwaar tegen. De liberale partij evenmin. Die heeft indertijd met overtuiging en ijver meegeholpen om een Vlaamse partij die te Vlaams was lam te leggen. De rechter die uiteindelijk bereid werd gevonden de verbanning uit alle invloedsferen uit te spreken, was een franskiljon en een logebroeder (van een Franstalige loge). Hij behoorde dus tot de elite van het Belgische humanisme. Als er ooit één enkele Vlaamse humanist wroeging heeft gehad, is dat in al die jaren niet tot het publiek doorgedrongen. Heeft al was het maar één enkele liberale humanist zijn geestesgenoten en zichzelf beschuldigd van onverdraagzaamheid, Vlamingenhaat, racisme, autoritaire neigingen en onmenselijk gedrag?

     Hoeft het nog verder betoog om te bewijzen dat het mensonwaardige gedrag van mevrouw Bruseels helemaal voldoet aan de morele maatstaven van de VLD ?

Naschrift. Het hoofdpersonage uit dit kleine verhaal over de voortschrijdende vrouwenemancipatie, heeft een universitair diploma (klassieke filologie geloof ik). Ze had dus in het onderwijs kunnen terechtkomen. Men kan zich voorstellen welke hooggestemde morele regels ze haar leerlingen langs haar neus weg had kunnen inprenten.

 

 

(610) ISLAMOFOBIE = RACISME?

Dinsdag 2 juni 2009

 

     Benno Barnard is een van die verwrongen Nederlanders die België aanzien als het land dat als hoogste roeping heeft verzoening te brengen tussen zijn twee etnische gemeenschappen, die elkaar op elk onbewaakt ogenblik figuurlijk bij de strot grijpen, en die volgens de natuurwetten en de cultuurhistorie nooit aan die voorbestemming zullen ontsnappen. Maar in zijn binnenste snakt hij ernaar zijn conformisme af te kunnen leggen. Dat blijkt uit zijn sporadische waarschuwingen tegen een van de meest voorkomende geestesziekten van onze tijd, de verzoeningsobsessie. Wegens zijn belgicisme zal hij natuurlijk nooit België als voorbeeld nemen om de symptomen ervan te beschrijven. Maar we mogen niet te veeleisend zijn, het is al mooi dat hij zich van het gevaar bewust is.

Deze keer pakt hij de onderwerping aan de islam aan, naar aanleiding van de steniging van een dertienjarig meisje in Somalië (Knack, 1 juni, Lachen met de Islam). Dat is geen daad van heroïsme, darvoor is het wat laat, want extreemrechts is hem daarin met ruime voorsprong voorgegaan, in een tijd dat zoiets met de hulp van de staatsinstanties met uitsluiting uit de deftige klassen van de maatschappij werd bestraft.

Niets van wat hij schrijft over de feiten, de ‘culturele’ omstandigheden die ze hebben uitgelokt en de reactie van onze lokale humanisten, kan tegengesproken worden:

De executie nam twee uur in beslag…; de stilte die opstijgt uit de kringen der multiculturele apologeten …; politiek correct denken…; de gedachte dat de islam democratisch inpasbaar zou zijn, vloeit voort uit het misverstand dat de islam een godsdienst is …; onze tolerantie tegenover de islam is dichtgeklapt als een wolfsijzer…; enz.

Zijn antwoord aan De Standaard is raak, zonder meer. Die had geschreven: De racistische boodschappen op het internet nemen fors toe. Vooral islamofobie en antisemitisme zijn bezig aan een opmars. B.B. : Islamofobie betekent vrees voor de islam. Die rationele vrees voor de islam heeft niets te maken met ras. Het eist natuurlijk geen grote redeneerkunst om tegen een afvallige kwezel als DS te scoren.

Samengevat: zijn commentaren beperken zich tot oude waarheden, die als revelaties worden aangeboden door iemand die wil doen vergeten dat hij aan de zijde van de verenigde Belgische islamvriendjes, de meest consequente tegenstanders van de islam bestrijdt, de Vlaamse nationalisten.

Hij eindigt niet in schoonheid. Aan het slot van zijn artikel heeft hij een inzinking die vele verdiensten van de rest te niet doet. Hij schrijft: Een chanterende (?) omstandigheid (voor de tegenstanders van de islam) is dat extreemrechts zich tegen de islam kant (en dus de juiste analyse aan de verkeerde motivatie paart). En wat is die verkeerde motivatie? Het racisme natuurlijk! Er zit echter veel slijtage op dat verwijt van racisme, zoals hijzelf in zijn antwoord aan DS heeft aangetoond.

 

 

(609) KORTWEG zondag 31 mei 2009

 

     +  Damien Thiéry, waarnemend burgemeester van Linkebeek, dient bij het Comité P klacht in tegen de politie van Halle, omdat ze niet is opgetreden tegen de Vlaamse manifestanten die hem en zijn Waalse/verwaalste aanhangers belet hebben om, in strijd met het plaatselijke politiereglement, Franstalige verkiezingsaffiches aan te plakken op de gemeenteborden.

Bij dergelijke betwistingen doen de Vlaamse overheden er goed aan de confrontatie te zoeken, eerder dan ze uit de weg te gaan. Om succes te hebben, moeten ze dan wel een toon aanslaan die in de Vlaamse Beweging ongewoon is. Geen verontwaardigde moties die bijna niemand buiten het eigen kringetje bereiken. Wel met cynisme, nonchalance en schaamteloosheid uitgevoerde tegenzetten. Een extreem voorbeeld: Thiéry aanklagen omdat hij aanklacht heeft ingediend. Die tactiek is natuurlijk kinderachtig, maar dat zijn de sabotagedaden van de Franstaligen in Vlaams-Brabant ook. De mogelijkheden zijn eindeloos als de Vlamingen genoeg slechte wil durven tonen. De Vlaamse acties zullen niet allemaal tot het gewenste resultaat leiden, maar ze zullen wel de verstandhouding met de opdringerige Walen/verwaalsten helpen verzuren. De aanhoudende Vlaamse onwil kan de Walen ervan overtuigen dat de ‘flaminganten’  in de boosheid zullen volharden ,en het niet veel zin meer heeft hen nog uit te dagen. Het onverwachte fanatisme van de Vlamingen kan de Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij brengen.

Maar de Belgen die in Vlaanderen zelf de vernieuwingen tegenhouden, moeten ook overwonnen worden. Op 7 juni hebben de Vlaamse Vlamingen de gelegenheid de Belgische Vlamingen te neutraliseren.

 

     +  De gemeenterad van Gent zal binnenkort stemmen over het invoeren van een non-discriminatie clausule. Als die wordt goedgekeurd, zal de stad geen contractuele verbintenissen meer aangaan met derden die discrimineren. Dat geldt voor discriminatie op basis van ras, geloof en geaardheid, zegt de schepen van Sociale zaken.

Dat is klaar en duidelijk. Maar is het ook volledig?  De stad Gent wordt geregeerd door links, en telt onder zijn bevolking nog altijd een grote groep franskiljons en Waalsgezinden. Daarom mogen de Gentenaar en de Vlaming de vraag stellen of discriminatie tegen onbehoorlijke politieke opvattingen verder zal aangemoedigd worden?

 

 

(608) KORTWEG vrijdag 29 mei 2009

 

= O =

     In het raam van de campagne voor de Europese verkiezingen, hebben de Duitse partijen CDU en CSU opgeroepen ‘verdrijving’ internationaal te veroordelen’ en de rechten van de slachtoffers te erkennen.

Sommige Poolse politici voelden zich terecht geviseerd: in en na WO II waren de Polen niet alleen slachtoffers van verdrijvingen. Ze hebben daar geen schuldgevoel van overgehouden, in overeenstemming met de internationale regel dat wat de Duitsers werd aangedaan, niet wordt aangerekend. Ze gingen zelfs in de aanval. De Poolse conservatieve partij Burgerplatform werd door tegenstanders aangemaand uit de Europese Volkspartij te stappen, omdat de Duitsers daar een dominante rol in spelen.

Deze opstoot van anti-Duitse gevoelens zal in West-Europa niet als etnische onverdraagzaamheid of racisme veroordeeld worden, omdat ze tegen Teutonen gericht is.

= O =

     In de eerbiedwaardige Nederlandse krant NRC is op zaterdag 23 mei een oneerbiedig artikel verschenen van Paul Andersson Toussaint, over de hoge criminaliteit onder de Marokkanen in Nederland: ’Er zijn niet slechts een paar criminele Marokkanen’.

Zijn stellingen ‘dat hun gedrag zonder enige twijfel een racistische oorsprong heeft’, ‘dat er geen etnische gemeenschap is waar het wij-zij-denken zo sterk ontwikkeld is’, illustreert hij met incidenten die hij tijdens zijn ‘onderzoek en vele omzwervingen in Amsterdam heeft meegemaakt’.

Na decenniën van ervaringen met dit fenomeen, zijn er nog altijd verzoeners die het loochenen of minimaliseren. Doen zij dat uit sympathie voor alle misdadigers of uit een selectieve vorm van racisme?

= O =

     ‘Rome, Napels en Palermo lijken door de vuile straten en de graffiti op de muren meer op Afrikaanse steden dan op Europese’. (Silvio Berlusconi). ‘Lijken op …’, of zijn ze het al?

Stemt zijn uitspraak niet overeen met wat de bewoners van meer noordelijk gelegen Europese landen sinds eeuwen zeggen over de zuiderlingen?

De steden die hij vermeldt, hebben in het noorden ook hun bewonderaars. Vele Brusselse politici lijken ze alleszins als model te nemen. Zouden die met wat minder respect voor de ‘anderen’ geen betere bestuurders zijn?

= O =

     De Italiaanse bisschoppen zijn hun evenwicht kwijt. Kardinaal Angelo Bagnasco, de voorzitter van de Italiaanse bisschoppenconferentie: ‘Iedereen heeft de vrijheid, waardig in zijn land te leven, maar ook het recht om te emigreren.’

De bewoners van de landen waar ze naartoe willen, hebben voor hem geen stem in het kapittel.

Hebben de bisschoppen dat zonder geestelijke steun uitgedacht, of hebben ze zich laten inpakken door leugenachtige politici, die onder hun universele mensenliefde hun haat voor het blanke ras verbergen?

‘Pas op voor valse profeten, die in schaapskleren op jullie afkomen maar eigenlijk roofzuchtige wolven zijn.’

 

 

(607) WINNEN BELGEN DE VLAAMSE VERKIEZINGEN VAN 7 JUNI?